2009 04/11
Пятро Кузьняцоў, Гомель

Пятро Кузьняцоў, Гомель

Уладальнік беларускага пашпарту знаходзіцца пад абаронаю дзяржавы. Так напісана ў самім дакумэнце. Аднак беларуская рэчаіснасьць пабудаваная на хлусьні. Часта бывае так, што беларускі пашпарт становіцца пропускам у пекла.

Віцебскаму праваабаронцу Леаніда Сьвеціка беларускі суд прысудзіў да штрафу памерам каля 12 тысячаў даляраў! Справа была ўжо некалькі месяцаў назад, аднак менавіта цяпер чамусьці аб гэтым спатрэбілася сказаць. Вось чаму.

Прысуд вынесены за тое, што, нібы, праваабаронца рассылаў розным жыхарам горада Віцебску лісты з пагрозамі ад імя незарэгістраванай арганізацыі «Рускае Нацыянальнае Адзінства». Хоць у Віцебску любы нармалёвы чалавек, знаёмы з сустнасьцю пытаньня, скажа Вам, што Сьвецік зрабіць гэтага ня мог, хоць бы нават таму, што сам аказваў юрыдычную дапамогу тым, хто такія лісты атрымліваў. Аднак я не стаўлю сабе тут за мэту сумнявацца ў справядлівасьці абвінавачваньня, хоць і лічу яго абсурдным. Я жадаю сказаць аб іншым.

Празь некалькі месяцаў пасьля вынясеньня прысуду, стала ясна, што заплаціць фантастычны па любых мерках штраф праваабаронца проста не ў стане. Гэтая акалічнасьць робіць рэальнай пагрозу ператварэньня нявіннага чалавека й ягонай сям’і ў бамжоў, паколькі адзіная маёмасьць, продаж якой можа прынесьці патрэбную суму – кватэра.

Між волі паўстала некалькі пытаньняў. І адказаў.

Якія мэты ставіў суд, калі выносіў такі прысуд? Не было зразумелым, што чалавек ня зможа выплаціць такую суму? Сам Сьвецік адразу пасьля суду з гарачкі кінуў, што яму было б лягчэй адсядзець у турме. Чаму беларуская дзяржава ў некаторых, цалкам вызначаных выпадках, лічыць сваім абавязкам паставіць чалавека ў такія ўмовы, якія інакш як забойнымі не назавеш? Кут?.. Сьцяжкі?.. Зламаць?.. Зьнішчыць?.. Яго праблемы?..

У чарговы раз актуалізуецца праблема адэкватнасьці беларускага правасудзьдзя пры вынясеньні прысудаў. Аб «незалежнасьці» судоў, бязьмежжы сьледчых ворганаў і спэцслужбаў тут ня будзем: па змаўчаньні … Але заканадаўства Беларусі, гэта такая сфэра, якую ў дадзеным выпадку немагчыма абыйсьці бокам.

Яно ўладкаванае такім чынам, каб дзяржава – каманда з службоўца, супрацоўніка КДБ і карумпаванага судзьдзі – магла ў патрэбны для сябе момант абраць, якое пакараннье прызначыць чалавеку, каб вырашыць свае задачы.

Дырэктару ГЦ «Ждановічы» Шыгалаву, які скраў мільёны даляраў, было відавочна прасьцей заплаціць за сваё вызваленьне, чым ісьці ў турму, і перашкод яму правіць ніхто ня стаў. «Злодзей павінен сядзець у турме» – гэта ідэалёгія Жэглова, гэта не для Беларусі часоў Лукашэнкі.

Праваабаронца Сьвецік мільёнаў не краў і ня мае. Праца праваабаронцы – добраахвотная й бясплатная. Караемая дабрачыннасьць. Ён, ілжыва абвінавачаны, па меркаваньні карнікаў, заслугоўвае стаць бамжом толькі за тое, што называе сябе «праваабаронцам». І цалкам нявіннаму чалавеку даюць гэткі штраф, каб ён ня змог, як бы ні імкнуўся, выйсьці з гэтай складанейшай жыцьцёвай сытуацыі. Такі штраф, каб нават грамадзкія інстытуцыі, якія патэнцыйна маглі б дапамагчы, зачухалі патыліцы.

Гэта ўсё здарылася таму, што Сьвецік адважыўся стаць праваабаронцаі ў Беларусі. Так, у яго ў пашпарце, як і ў Лукашэнкі, напісана, што ён, Сьвецік, як і Лукашэнка, знаходзіцца пад абаронаю беларускай дзяржавы.

Рызыкую памыліцца, але, мне чамусьці здаецца: лепш бы ў Сьвеціка й ягонай сям’і не было беларускіх пашпартоў, чым жыльля…

*
*
(Паведамленьне, рас.)

Пётр Кузнецов. «Зачем нужен белорусский паспорт?»

Владелец белорусского паспорта находится под защитой государства. Так написано в самом документе. Однако белорусская действительность построена на лжи. Часто бывает так, что белорусский паспорт становится пропуском в ад.

Витебского правозащитника Леонида Светика белорусский суд приговорил к штрафу порядка 12 тысяч долларов! Дело было уже несколько месяцев назад, однако именно сейчас почему-то об этом стало нужно сказать. Вот почему.

Приговор вынесен за то, что, якобы, правозащитник рассылал различным жителям города Витебска письма с угрозами от имени незарегистрированной организации «Русское Национальное Единство». Хотя в Витебске любой нормальный человек, знакомый с сутью вопроса, скажет Вам, что Светик сделать этого не мог, хотя бы даже по той причине, что сам оказывал юридическую помощь тем, кто такие письма получал. Однако я не ставлю себе здесь целью сомневаться в справедливости обвинения, хотя и считаю его абсурдным. Я хочу сказать о другом.

По прошествии нескольких месяцев после вынесения приговора, стало ясно, что заплатить фантастический по любым меркам штраф правозащитник просто не в состоянии. Это обстоятельство делает реальной угрозу превращения невинного человека и его семьи в бомжей, поскольку единственное имущество, продажа которого может принести нужную сумму – квартира.

Меж воли возникло несколько вопросов. И ответов.

Какие цели ставил суд, вынося такой приговор? Не было понятно, что человек не сможет выплатить такую сумму? Сам Светик сразу после суда сгоряча бросил, что ему было бы легче отсидеть в тюрьме. Почему белорусское государство в некоторых, совершенно определённых случаях, считает своим долгом поставить человека в такие условия, которые иначе как убийственными не назовёшь? Угол?.. Флажки?.. Сломать?.. Уничтожить?.. Его проблемы?..

В очередной раз актуализируется проблема адекватности белорусского правосудия при вынесении приговоров. О «независимости» судов, беспределе следственных органов и спецслужб здесь не будем: по умолчанию… Но законодательство Беларуси, это такая сфера, которую в данном случае невозможно обойти стороной.

Оно устроено таким образом, чтобы государство – команда из чиновника, сотрудника КГБ и коррумпированного судьи – могло в нужный для себя момент выбрать, какое наказание назначить человеку, чтобы решить свои задачи.

Директору ТЦ «Ждановичи» Шигалову, укравшему миллионы долларов, было очевидно проще заплатить за своё освобождение, чем идти в тюрьму, и препятствий ему чинить никто не стал. «Вор должен сидеть в тюрьме» – это идеология Жеглова, это не для Беларуси времён Лукашенко.

Правозащитник Светик миллионов не крал и не имеет. Работа правозащитника – добровольная и бесплатная. Караемая благотворительность. Он, ложно обвинённый, по мнению карателей, заслуживает стать бомжем только за то, что называет себя «правозащитником». И совершенно невинному человеку дают такой штраф, чтобы он не смог, как бы ни старался, выйти из этой жёсткой жизненной ситуации. Такой штраф, чтобы даже общественные институции, которые потенциально могли бы помочь, зачесали затылки.

Это всё случилось потому, что Светик осмелился стать правозащитником в Беларуси. Да, у него в паспорте, как и у Лукашенко, написано, что он, Светик, как и Лукашенко, находится под защитой белорусского государства.

Рискую ошибиться, но, мне почему-то кажется: лучше бы у Светика и его семьи не было белорусских паспортов, чем жилья …

Крыніца: odsgomel.org.
Падрыхтаваў Алесь ЛЕТА,
Беларускі ПРАЎНЫ ПАРТАЛ,
by.prava-by.info

One thought on “Пятро Кузьняцоў: “Навошта патрэбен беларускі пашпарт?””

  1. Ales` Volny says:

    Паказальныя прыклады й параўнаньні …

    Сапраўды, выглядае так, што выконваючы кожную новую палітычную замову, падсправаздачныя “вэртыкалі” суды яшчэ й адпрацоўвацюць нейкую плянавую павіннасьць.

    На падобных прыкладах бачна, як яны, на вялікі жаль, проста пераўтвараюцца ў некія “вытворчыя прадпрыемствы” ці спэцыялізаваныя “фабрыкі” па “вытрасаньні сродкаў” з кішэняў “няправільных грамадзянаў” для папаўненьня бяздоннай “гаспадарскай казны” …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>