2010 06/01
Аляксей Лапіцкі, Жодзіна

Аляксей Лапіцкі, Жодзіна

Праваабаронца з Жодзіна, Аляксей Лапіцкі, у якасьці працягу перапіскі па калектыўных заявах ад жыхароў “Чарнобыльскага дому” зарэгістраваў сёньня, 05.01.2010, у Жодзінскім выканкаме свой зварот да мясцовых уладаў.

У сваіх пасьлядоўных калектыўных зваротах увосень 2008 і 2009 г.г. жыхары агучвалі свае законныя правы й прасілі камунальнікаў, пры замене старой шыльды з назваю вуліцы на новую пакінуць ейны беларускамоўны надпіс, а таксама буйныя, бачныя здаля надпісы на сьценах дома зрабіць на двух мовах, у тым ліку па-беларуску.

Жыхары ўзгадваюць, што й будаўнічыя работы па цеплавой рэабілітацыі левага тарца жылога “Чарнобыльскага дому” па пр.Ф.Скарыны, д.3 у той час распачаліся толькі пад ціскам грамадзкасьці перад самымі выбарамі 2008 году, пасьля калектыўнага звароту іх у АЖКГ.

На апошнія дзьве калектыўныя заявы (у 2008 і 2009 г.г.) да кіраўніцтва АЖКГ, што ўтрымлівалі законныя патрабаваньні жыхароў дому – былі атрыманыя адмоўныя адказы, як ад в.а. дырэктара, С.М.Белавусава, (адказ №284/01-08 ад 14.10.2008), гэтак і ад дырэктара Жодзінскага АЖКГ, Ю.П. Гумінскага (адказ №205/01-08 ад 04.11.2009).

Пры гэтым, для абгрунтаваньня сваёй адмовы выканаць законную прозьбу грамадзянаў Беларусі аб напісаньні назвы вуліцы на іхным доме (ў тым ліку і) на дзяржаўнай беларускай мове, абодва высокіх службоўца спасылаліся на Канстытуцыю Рэспублікі Беларусь (!!?)

У іхных адказах робіцца спасылка на тое, што “надпісы на дамах, а таксама пашпарты дамоў у Жодзіне даюцца на расейскай мове” зь ведама й па рашэньні Жодзінскага выканкаму, што быццам бы цалкам адпавядае арт. 17 Канстытуцыі Беларусь (!?).

Калі прыняць гэта на веру, дык можна падумаць, што ў Асноўным законе Беларусі й сапраўды ёсьць такі дзіўны артыкул 17 (!?), спасылаючыся на які нібы можна законна адмовіць грамадзянам Беларусі ў іхным праве бачыць на ўласных дамах надпісы назваў вуліцаў на роднай мове!!?

Аднак, калі пачытаць гэты артыкул, становіцца зразумелым, што падобных высноваў зь яго зрабіць не прадстаўляецца аніякай магчымасьці. Так, арт. 17 Канстытуцыі краіны кажа толькі аб тым, што “Дзяржаўнымі мовамі ў Рэспубліцы Беларусь зьяўляюцца беларуская й расейская мовы”.

Дык можа службоўцам з адпаведным мысьленьнем дастаткова й гэтага, каб цалкам выключыць беларускую мову, як зь візуальнага асяродзьдзя, гэтак і з сыстэмы якаснай гімназычнай адукацыі ў Жодзіне!? Апошні выпадак з Рашэньнем №928 Жодзінскага выканкаму толькі залішняе таму пацьверджаньне. З пачатку 2009 году дадзеным рашэньнем ліквідаваная апошняя гімназычная беларускамоўная праграма навучаньня ў Гімназыі №1 у Жодзіне, па якой як раз і навучаўся беларускамоўны сын Аляксея Лапіцкага, Янка.

Выходзіць так, што дыскрымінацыя беларускамоўных грамадзянаў ды грамадзянаў, якія маюць законныя нацыянальна моўныя й навогул беларускія інтарэсы ўва ўласнай Беларусі, адбываецца з спасылкаю толькі на тое, што ў Беларусі разам з дзяржаўнай беларускай моваю статус дзяржаўнай дадаткова нададзены яшчэ й расейскай мове!?? Аднак, апошняе аніякім чынам не сьведчыць, што пры гэтым дзяржаўны статус беларускай мовы нейкім чынам прыніжаны ці навогул ліквідаваны! Прыярытэт нацыянальнага беларускага ў нацыянальнай унітарнай краіне Беларусі – відавочна, быў і застаецца беларускім.

Для тлумачэньня гэтага й запатрабаваньня выкананьня службоўцамі законных беларускіх нацыянальных інтарэсаў заяўнікоў у сваім звароце да службоўцаў выканкаму Аляксей Лапіцкі прывозіць шэраг артыкулаў Канстытуцыі Беларусі (арт.50, арт. 52, арт. 53, арт. 54, арт. 58, арт. 59), зь якіх вынікае й сапраўдны сэнс арт. 17 Канстытуцыі, і адпаведныя абавязкі службоўцаў мясцовае ўлады “прымаць неабходныя захады для зьдзяйсьненьня й абароны правоў і свабодаў асобы” (арт. 59) без прымусу да “адмовы ад сваіх правоў” (арт.58) з захаваньнем “гісторыка-культурнай, духоўнай спадчыны ды іншых нацыянальных каштоўнасьцяў” (арт. 54) і павагаю да “годнасьці, правоў, свабодаў, законных інтарэсаў іншых асобаў” (арт.53) ды “нацыянальных традыцыяў” БЕЛАРУСАЎ (арт.52).

Зразумела, што нацыянальная мова, родная мова БЕЛАРУСАЎ у БЕЛАРУСІ, ёсьць як найважнейшым падставовым фактарам нацыянальнай культурнай традыцыі, духоўнай спадчыны й найважнейшай адметнай нацыянальнай каштоўнасьцю БЕЛАРУСКАГА НАРОДУ, мова тытульнай нацыі Беларусі таксама ёсьць і ГОНАРАМ, ГОДНАСЬЦЮ, ПРАВАМ і СВАБОДАЮ, самым натуральным і ЗАКОННЫМ ІНТАРЭСАМ кожнага грамадзяніна незалежнай і сувэрэннай Беларусі … Падобная зьява павінна толькі радаваць нармальнае кіраўніцтва мясцовае ўлады, калі яно (гэтае кіраўніцтва) сапраўды ёсьць беларускім, калі яно абранае беларускім народам і адлюстроўвае ягоныя, беларускія нацыянальныя інтарэсы …

І вось, як сапраўды вынікае з Канстытуцыі ды ейных (дзейснай сёньня улады) “дзяржаўных функцыяў”, улада насамрэч павінна спрыяць у выкананьні правоў і свабодаў грамадзянаў, альбо “несьці адказнасьць за дзеяньні, парушаючыя правы й свабоды асобы” (арт. 59)

Відавочна, што менавіта адказнасьці за падобныя неправамерныя дзеяньні службоўцаў ад улады ў сёньняшняе Беларусі зусім не хапае.

Куды б дзеліся падобныя абсурдныя трактоўкі артыкулаў Канстытуцыі ды іншых законаў (не на карысьць неад’емных правоў і свабодаў грамадзянаў), а таксама дыскрымінацыйна неправамерныя рашэньні выканкаму (кшталту №928 аб ліквідацыі апошняй беларускай гімназычнай клясы ў Жодзіне), калі б за іх гэтыя “адказныя асобы” сапраўды адказвалі па законе!?

Адказ – ведае кожны …
*
*
(Паведамленьне, рас.)

Ответ – знает каждый …

Правозащитник из Жодино, Алексей Лапицкий, в качестве продолжения переписки по коллективным заявлениям от жителей “Чернобыльского дома” зарегистрировал сегодня, 05.01.2010, в Жодинском исполкоме своё обращение к местным властям.

В своих последовательных коллективных обращениях осенью 2008 и 2009 г.г. жители озвучивали свои законные права и просили коммунальщиков, при замене старой вывески с названием улицы на новую оставить её беларускоязычную надпись, а также крупные, видимые издали надписи на стенах дома сделать на двух языках, в том числе по-беларуски.

Жители припоминают, что и строительные работы по тепловой реабилитации левого торца жилого “Чернобыльского дома” по пр.Ф.Скорины, 3 в то время начались только под давлением общественности перед самыми выборами 2008 года, после коллективного обращения их в ОЖКХ.

На последних два коллективных заявления (в 2008 и 2009 г.г.) к руководству ОЖКХ, что содержали законные требования жителей дома – были получены отрицательные ответы, как от и.о. директора, С.Н.Белоусова, (ответ №284/01-08 от 14.10.2008), так и от директора Жодинского ОЖКХ, Ю.П. Гуминского (ответ №205/01-08 от 04.11.2009).

При этом, для обснования своего отказа соблюсти законную просьбу граждан Беларуси о написании названия улицы на их доме (в том числе и) на государственном беларуском языке, оба высоких чиновника ссылались на Конституцию Республики Беларусь (!!?)

В их ответах делается ссылка на то, что “надписи на дамах, а также паспорта домов в городе Жодино даются на русском языке” с ведома и по решению Жодинского исполкома, што как-будто бы целиком соответствует ст. 17 Конституции Беларусь.

Если принять это на веру, то можно подумать, что в Основном законе Беларуси и действительно есть такая удивительная статья 17 (!?), ссылаясь на которую будто бы можно законно отказать гражданам Беларуси в их праве видеть на собственных домах надписи названий улиц на родном языке!!?

Однако, когда почитать эту статью, становится понятным, что подобных выводов из неё сделать не представляется никакой возможности. Так, ст.17 Конституции страны говорит только о том, что “Государственными языками в Республике Беларусь являются беларуский и русский языки”.

Так может чиновникам с соответствующим мышлением достаточно и этого, чтобы полностью исключить беларуский язык, как из визуального окружения, так и ис системы качественного гимназического образования в Жодино!? Последний случай с Решением №928 Жодинского исполкома только лишнее тому подтверждение. С начала 2009 года данным решением ликвидирована последняя гимназическая беларускоязычная программа изучения в Гимназии №1 в Жодино, по которой как раз и обучался беларускоязычный сын Алексея Лапицкого, Янка.

Выходит так, что дискриминация беларускоязычных граждан и граждан, которые имеют законные национально языковые и вообще беларуские интересы в собственной Беларуси, происходит с сылкой только на то, что в Беларуси вместе с государственным беларуским языком статус государственного дополнительно представлен ещё и русскому языку!??

Однако, последнее никаким образом не сидетельствует, что при этом государственный статус беларуского языка каким-то образом умаляется или вообще ликвидирован! Приоритет национального беларуского в национальной унитарной стране Беларуси – очевиден, был и остается беларуским.

Для объяснения этого и требования исполнения чиновниками законных беларуских национальных интересов заявителей, в своем обращении к чиновникам исполкома Алексей Лапицкий приводит ряд статей Конституции Беларуси (ст.50, ст. 52, ст. 53, ст. 54, ст. 58, ст. 59), из которых проистекает и настоящий смысл ст. 17 Конституции, и соответствующие обязанности чиновников местной власти “принимать необходимые меры для осуществления и защиты прав и свобод личности” (ст. 59) без принуждения к “отказу от своих прав” (ст.58) с сохранением “историко-культурного, духовного наследия и других национальных ценностей” (ст. 54) и уважением к “достоинству, правам, свободам, законным интересам других лиц” (арт.53) и “национальных традиций” БЕЛАРУСОВ (арт.52).

Разумеется, что национальный язык, родной язык Беларусов в БЕЛАРУСИ, является наиважнейшим основополагающим фактором национальной культурной традиции, духовного наследия и наиважнейшей отличительной национальной особенностью БЕЛАРУСКОГО НАРОДА, язык титульной нации Беларуси также является и ЧЕСТЬЮ, ДОСТОИНСТВОМ, ПРАВОМ и СВОБОДОЙ, самым натуральным и ЗАКОННЫМ ИНТЕРЕСОМ каждого гражданина независимой и суверенной Беларуси … Подобное явление должно только радовать нормальное руководство местной власти, когда оно (это руководство) действительно является беларуским, выбрано беларуским народом и отображает его, беларуские национальные интересы …

И вот, как действительно следует из Конституции и её (действующей власти) “государственных функций”, власть на самом деле должна способствовать в исполнении прав и свобод граждан, либо “нести ответственность за действия, нарушающие права и свободы личности” (арт.59)

Очевидно, что именно ответственности за подобные неправомерные действия чиновников от власти в сегодняшней Беларуси совсем не хватает.

Куда бы делись подобные абсурдные трактовки статей Конституции и других законов (не в пользу неотъемлемых прав и свобод граждан), а также дискриминационно неправомерные решения исполкома (типа №928 о ликвидации последнего беларуского гимназического класса в Жодино), когда бы за их эти “ответственные лица” действительно отвечали по закону!?

Ответ – знает каждый …

Алесь Вольны,
Беларускі ПРАЎНЫ ПАРТАЛ,
by.prava-by.info

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>