2010 27/04
Яўген Гарыд, Жодзінскі ГАА

Яўген Гарыд, Жодзінскі ГАА

Яны не рэагуюць на прозьбы бацькоў Янкі Лапіцкага ўзнавіць навучаньне ў гімназыі па-беларуску.

З гэтай нагоды бацькі беларускамоўнага гімназыста вырашылі зьвярнуцца па садзеяньне ў вырашэньні Жодзінскае праблемы да старшыні ТБМ імя Ф.Скарыны Алега Трусава.

Яны просяць кіраўніцтва вядомай і аўтарытэтнай арганізацыі, мэтамі дзейнасьці якой зьяўляецца пашырэньне беларускай мовы ўва ўсіх жыцьцёвых асяродках у Беларусі, праявіць салідарнасьць і зьвярнуцца да Міністра адукацыі Беларусі Аляксандра Радзькова, які асабіста не адказвае на звароты бацькоў, а таксама – дапамагчы ў спыненьні дыскрымінацыйнага ўціску й перашкодаў у навучаньні іхнага беларускамоўнага сына ў адукацыйнае установе горада Жодзіна.

На сёньняшні дзень абяцаньні ўзнавіць навучаньне ў Гімназыі №1, дадзеныя намесьнікам старшыні Жодзінскага выканкаму Юрыям Шарым на паседжаньні Камісыі па справах непаўнагадовых ужо два месяцы назад, ніякім чынам не рэалізаваныя. Беларускаму падлетку па-ранейшаму прапануецца ў якасьці альтэрнатывы альбо пайсьці ў клясу з расейскай мовай навучаньня, альбо вучыцца самастойна дома.

Бязьдзейнасьць і бездапаможнасьць мясцовых службоўцаў у штучна створанай рукамі мясцовага кіраўніцтва канфліктнай сытуацыі, прапануемыя “альтэрнатывы” для беларускамоўнага навучаньня ў 60-тысячным Жодзіне, сапраўды ўражваюць. Асабліва, калі ўлічыць, што беларускамоўны вучань дагэтуль пасьпяхова займаўся па гімназычнай праграме з ангельскамоўнай спэцыялізацыяй. А з 8-ае клясы, пасьля прымусовай ліквідацыі (без згоды бацькоў і вучня) апошняй на цэлы рэгіён (Жодзіна, Смалявічы, Смалявіцкі раён – каля 120 тысяч насельніцтва) беларускамоўнай мініклясы – яму настойліва прапануецца прымітыўнае саманавучаньне на роднай мове ў ізаляваных ад вучнёўскага й настаўніцкага соцыюму хатніх умовах (!?).

Як адзначаюць бацькі Яна, Аляксей і Сьвятлана Лапіцкія: “гэтая прапанова абсалютна непрыймальная. Бо яна цалкам выключае працяг пачаткова абранага якаснага гімназычнага тыпу адукацыі.”

Такім чынам, можна канстатаваць, што беларускамоўнаму падлетку, гімназысту, так і не прапанавана аніякай раўназначнай беларускамоўнай альтэрнатывы ў Жодзіне.

Прапанову ж працягваць навучаньне ў расейскамоўнае клясе з факультатыўным вывучэньнем беларускай мовы бацькі лічаць, як неправамернай, гэтак і непрафэсыйнай. Бо сытуацыя патрабуе не паглыбленага вывучэньня роднай мовы як прадмету, а магчымасьці на базе гімназыі працягваць якасны адукацыйны працэс цалкам на роднай мове – па-беларуску.

Больш за тое, ніхто ня мае права без згоды бацькоў прымусова вызначаць, зьмяняць альбо навязваць ні тып, ні мову адукацыі. Такія праблемы не вырашаюцца з пазыцыяў сілы ў форме загадаў, тым больш, калі яны відавочна ігнаруюць канстытуцыйнымі правамі грамадзянаў і парушаюць нормы дзейснага заканадаўства.

Падобны падыход цалкам тупіковы. Ён разбурае праўнае поле й правакуе заканамэрны грамадзянскі пратэст. Прынятыя такім чынам распарадчыя акты ня маюць праўнае легітымнасьці ды й юрыдычнае сілы. Аднак, у Жодзіне на падобныя аспэкты мала хто з службоўцаў зьвяртае ўвагу. Менавіта гэта й не дазваляе напрацягу ўжо 8 месяцаў вырашыць праблему. Тым часам, пры поўным бязьдзеяньні мясцовага кіраўніцтва й адказных за адукацыю службоўцаў, грамадзяне, пазбаўленыя права на выбар тыпу й мовы адукацыі для свайго сына ў Жодзіне – вымушаные трываць дыскрымінацыйны ўціск і працягваць несьці разнастайныя безпадстаўныя страты.

Атрымліваецца так, што дзяржава замест разьвіцьця роднай мовы, ініцыятыўнага стварэньня пляцовак для паўнавартаснага ейнага выкарыстаньня ў выхаваньні й на ўсіх роўнях адукацыі, стварае цалкам непрыймальныя ўмовы й наўпростыя перашкоды для грамадзянаў, якія аддаюць перавагу беларускасьці й абіраюць для сябе сваё роднае – беларускае.

Невядома, зь якіх ідэалягічных установак і зь якой лёгікі, але службоўцы паводзяць сябе цалкам упэўнена й цынічна пры парушэньні канстытуцыйнага права грамадзянаў менавіта тады, калі справа на практыцы тычыцца нацыянальна-культурных адметнасьцяў беларусаў і каштоўнасьцяў іхнае дзяржаўнае незалежнасьці, агульна прызнаных стандартаў грамадзянскага й палітычнага права, дэмакратычных свабодаў. У нашым выпадку, замест замацаванай законам падтрымкі й прыярытэту, беларуская мова прымусова й мэтанакіравана заганяецца ў “хатнюю рэзэрвацыю” й такім чынам на практыцы мэтанакіравана пазбаўляецца сацыяльнага статусу дзяржаўнай мовы.

Дадзены ганебны для незалежнае краіны працэс – яскрава назіраецца сёньня ў вядомым на ўвесь сьвет сваімі БелАЗамі горадзе Жодзіна. Тут нават назвы вуліцаў пры зьмене шыльдаў мясцовыя ўлады адкрыта адмаўляюцца дубляваць па-беларуску. І матывацыя парушэньня права ў гэтым выпадку таксама да банальнага прымітыўна – недахоп бюджэтных сродкаў на беларускае … (!!?)

Што тычыцца змаганьня за апошні прытулак для роднае мовы ў сыстэме гіманазычнае адукацыі горада Жодзіна, дык яно дагэтуль не прынесла аніякага станоўчага выніку. На пачатку 4-ае чвэрці, бацькі Янкі Лапіцкага пераканаўча папрасілі Жодзінскі выканкам, ГАА і Гімназыю №1 урэшце дамовіцца паміж сабою й хадайніцтваваць перад вышэйшымі ўстановамі (ГУА Менаблвыканкаму, Т.Данілевіч; Мінадукацыі Беларусі, А.Радзькоў), каб на “эканомію”, атрыманую за час пазбаўленьня падлетка паўнавартаснай адукацыі, апошнія дазволілі мясцовым функцыянэрам правесьці належнае гімназычнае навучаньне для беларускамоўнага гімназыста. Бацькі просяць, каб службоўцы ад “вэртыкалі” далі магчымасьць падлетку падвысіць узровень ягоных ведаў і пасьпяваемасьці да звычайна высокіх выніковых адзнакаў, якія ён меў пры нармальным навучаньні на базе адукацынае ўстановы ды ў часе адпаведнай атэстацыі па прадметах.

Новы зварот бацькоў Яна Лапіцкага да ўладаў стаўся неабходным з-за таго, што службоўцы проста дэманстратыўна адмаўляюцца вырашаць моўна-адукацыйную праблему з улікам рэальнага стану рэчаў, патрабаваньняў элемэнтарнай праўнай і арганізацыйнай лёгіцы.

Пры гэтым, апошнія падмяняюць вырашэньне канфліктнае сытуацыі чарговымі неправамернымі, абсурднымі захадамі, скіраванымі на аказаньне далейшага ўціску на бацькоў і беларускамоўнага падлетка.

Усё робіцца толькі, каб ва ўмовах няспыннага шантажу й дыскрымінацыйнага ўціску з пагрозамі далейшага адміністратыўнага перасьледу – прымусіць грамадзянаў адмовіцца ад сваёй натуральнай нацыянальнай сутнасьці й адпаведных перакананьняў, ад роднай мовы й канстытуцыйнага права.

Генадзь Каршун, Гімназыя №1

Генадзь Каршун

Так, чарговы загад дырэктара Гімназыі №1 (з спасылкаю ўжо на калегіяльнасьць рашэньня, прынятага пэдагагічнай радаю), скажаючы пазыцыю й патрабаваньні заяўнікоў і быццам бы на падставе іхнае ж заявы (!?), робіць распараджэньне аб навучаньні іхнага сына не на базе Гімназыі №1, а самастойна ў ізаляваных ад соцыюму хатніх умовах.

Сытуацыя – цяжка нават і прыдумаць што нагадвае. Справа ў тым, што ўсе тыя, ад каго нешта залежыць у дзейснай сыстэме вэртыкальнай субардынацыі – на практыцы ня маюць аніякіх абавязкаў перад грамадзянамі, перад жыхарамі гарадоў і вёсак, перад беларускім народам.

Яны ўсе прызначаныя на свае пасады зьверху па вэртыкалі. Ім ня важна, што будзе думаць ці адчуваць прыніжаны шэраговы грамадзянін, тым больш – беларускамоўны. Ім важна выканаць тое, што загадаў непасрэдны начальнік, альбо тое, што не выклікае залішніх пытаньняў у ідэалягічнага кіраўніцтва.

Службоўцы ў падобных умовах маўчаць і адмаўляюцца нават паварушыцца, каб дапамагчы ў вырашэньні створанай на пустым месцы праблемы.

Так, кіраўнік Жодзінскага ГАА Яўген Гарыд пры сустрэчы з Аляксеем Лапіцкім пацьвердзіў, што нават і не думаў хадайніцтваваць перад вышэйшымі кіраўніцтвам, каб паспрыяць у станоўчым вырашэньні пытаньня напрыканцы навучальнага году.

“Навошта мне хадайніцтваваць, у мяне ёсьць Рашэньне выканкаму й мне больш нічога не патрэбна …”, – адзначыў ён ўчасе нядаўняй кароткацечнай сустрэчы з бацькам Яна.

Ствараецца ўстойлівае ўражаньне, што парушаць правы беларускіх грамадзянаў (асабліва беларускамоўных) ёсьць нейкім негалосным правілам ці нават абавязкам для дзейснае сёньня “нязьменнае намэнклятуры”.

Так, фактычна, абвясьціўшы “вайну” беларускасьці ў Жодзіне, тутэйшая дэнацыяналізаваная й цалкам дэзарыентаваная у “саюзніцкіх хітраспляценьнях” вэртыкаль улады – няспынна й настойліва дэградуе. І сёньня ўжо няўзброеным вокам бачна, як ігнаруючы неад’емныя правы грамадзянаў, яна пераўтвараецца ў цалкам злачынную, зкарумпаваную лучнасьць, для якой прынцыпы мэтавай “пэрсанальнай разпрацоўкі” актывістаў грамадзянскай супольнасьці, падаўленьне свабодаў і ініцыятыўнасьці грамадзтва, становіцца галоўнай мэтаю ды ўмоваю для самазахаваньня ва ўладзе.

Разам з тым, падаеца, што ўлада дагэтуль ня можа вырашыць, у якой краіне яна “яшчэ” альбо “ўжо” знаходзіцца, якія прыярытэты й каштоўнасьці захоўвае, для дасягненьня якіх мэтаў дзейнічае (акрамя бязконцага ўтрыманьня ўлады, канешне ж). І, ужо цалкам аўтаматычна, па “інэрцыі нутранага супрацьстаяньня”, па звычцы татальна кантраляваць і разбураць любыя грамадзянскія ініцыятывы, працягвае гэткі дыскрымінацыйны зьдзек і вынішчэньне любых (нават самых малых і адзінкавых) прэцэдэнтных праяваў беларускасьці ў Беларусі. Гэта – няспынны й мэтаскіраваны зьдзек над усімі “іншымі” за ўладу і ейны электарат (іншадумцамі, іншамоўнымі …). Гэта – зьдзек над тымі, якія не падпадаюць пад стандартнае разуменьне й вызначэньне “народ” (чытай заўсёды маўклівая й паслухмяная віртуальная электаральная маса, апэратарам якой і адзінай рэальнай палітычнай праяваю якой у грамадзтве зьяўляецца атрымаўшы “царскія паўнамоцтвы” ад гэтага ж, “свайго народу”, адзінаправільны й неперможны “кіраўнік краіны”).

У гэткіх умовах, калі грамадзтва (рэальны, а не віртуальны народ) яшчэ й абсалютна пазбаўляецца магчымасьці ўплываць на сытуацыю праз выбарчыя мэханізмы, якія таксама цалкам падпарадкаваў і кантралюе дзейсны ў краіне аўтарытарны рэжым, грамадзянін – пазбаўляецца грамадзнскага й палітычнага права на свабодны выбар. У гэтых умовах з суб’екта права ён цалкам пераўтвараецца ў аб’ект маніпуляцыяў і падману, цкаваньня й дыскрымінацыйнага гвалту.

Апошнія чарговыя “вырабы” й дбайная падрыхтоўка да іх правядзеньня, з усялякімі мэтавымі зачысткамі палітычнага поля на ўсім “тэатры дзеяньня”, навочна прадэманстравалі, што ў краіне створаны надзейны “бутафорскі выбарчы мэханізм”, празь які добра зарэкамэндавалы сябе намэнклятурны “сьпіс вэртыкальнікаў” (ад кіруючай негалоснай партыі ўлады) гарантуе сабе нязьменнае знаходжаньне “на Алімпе” дзейснага ў краіне па сваіх “правілах і панятках” аўтарытарна-каманднага, безальтэрнатыўна-кіруючага палітычнага рэжыму. А “цёмны”, “купляемы” яшчэ за вельмі танна ці навогул за проста так (па любові … да ўсепераможнага народнага “тэлевізыйнага змагара-абаронцы”) беларускі электарат, вядомы пад звычайна скарыстоўваемай шыльдаю “народ” – будзе моўчкі рабіць усё, што ў сытуацыі пільнай “дзяржаўнай неабходнасьці” “пераканаўча папросіць” начальнік, да чаго падштурхне становішча прыніжанай несвабоды й безвыходнасьці …

Абы не было б вайны!

Так і жывем – па законах “мірнага суіснаваньня” ў “любові й ўзаемапаразуменьні” …, ахоўваючы спакой нашых любімых дзяржаўных заступнікаў і абаронцаў. Толькі вось за праблемы ўсё таго ж народа беларускага ў Беларусі, аказваецца, слова замовіць – няма каму.

Праблемы простых грамадзянаў – чакаюць свайго вырашэньня. І абмінуць рэальна асэнсаваны й свабодны, а не бутафорскі выбар пры гэтым – не атрымаецца. Толькі рэальна абраная й адказная перад грамадзянінам і перад уласным рэальным народам, як прадстаўніча-заканадаўчая, гэтак і выканаўчая ўлада – здольная быць вартай чалавека, слухаць чалавека, разумець і вырашаць ягоныя праблемы ў краіне.

Толькі такая ўлада – не на словах, а на справе, – улада народа й для народа. Яна рэальна здольная, як мінімум, не ствараць “невырашальных” праблемаў для ўласных грамадзянаў, паважаць і ахоўваць грамадзянскія правы й свабоды, будаваць дэмакратычны соцыюм ва ўтульным па-эўрапейску, беларускім доме – у свабоднай і дэмакратычнай Беларусі.

*
*
(Паведамленьне, рас.)

Жодинские власти и чиновники отказывают в образовании на беларуском языке

Они не реагируют на просьбы родителей Янки Лапицкого воссоздать обучение в гимназии по-беларуски.

По этой причине родители беларусскоязычного гимназиста решили обратиться о содействии в решении Жодинской проблемы к председателю ТБМ имени Ф.Скорины Олега Трусова.

Они просят руководство известной и авторитетной организации, целями деятельности которой является расширение беларуского языка во всех жизненных сферах в Беларуси, проявить солидарность и обратиться к Министру образования Беларуси Александра Радькова, который лично не отвечает на обращения родителей, а также – помочь в прекращении дискриминационного притеснения и преград в обучении их беларусскоязычного сына в образовательном учреждении города Жодино.

На сегодняшний день обешания возобновить обучение в Гимназии №1, данные заместителем председателя Жодинского исполкома Юрием Шарым на заседании Комиссии по делам несовершеннолетних уже два месяцы назад, никак не реализованы. Беларускому подростку по-прежнему предлагают в качестве альтернативы либо пойти в класс с русским языком обучения, либо учиться самостоятельно дома.

Бездействие и беспомощность местных чиновников в искусственно созданной руками самого местного руководства конфликтной ситуации, предлагаемые альтернативы для беларусскоязычного обучения в 60-тысячном Жодино, действительно впечатляют. В особенности, когда учесть, что беларусскоязычный ученик поныне успешно занимался по гимназической программе с англоязычной специализацией. А с 8-ого класса, после принудительной ликвидации (без согласия родителей и ученика) последнего на целый регион (Жодино, Смолевичи, Смолевичский район – около 120 тысяч населения) беларусскоязычного миниклассса – ему настойчиво предлогается примитивное самообучение на родном языке в изолированных от ученического и учительского социума домашних условиях (!?).

Как отмечают родители Яна, Алексей и Светлана Лапицкие: “это предложение абсолютно неприемлемо. Ведь оно целиком исключает продолжение начально выбранного качественного гимназического типа образования.”

Таким образом, беларусскоязычному подростку, гимназисту, не предложено никакой равнозначной беларусскоязычной альтернативы в Жодино.

Предложение же учиться в русскоязычном классе с факультативным изучением беларуского языка родители считают, как неправомерным, так и непрофессиональным. Так-как ситуация требует не углублённого изучения родного языка как предмета, а про возможность на базе гимназии продолжать качественный образовательный процесс целиком на родном языке – по-беларуски.

Более того, никто не вправе без согласия родителей принудительно определять, изменять либо навязывать ни тип, ни язык образования. Такие проблемы не решаются с позиций силы в форме приказов, тем более, когда они очевидно пренебрегают конституционным правом граждан и нарушают нормы действующего законодательства.

Подобный подход полностью тупиковый. Он разрушает правовое поле и провоцирует закономерный гражданский протест. Принятые таким образом распорядительные акты не имеют правовой легитимности и юридической силы. Однако, в Жодино на похожие аспекты мало кто из чиновников обращает внимание. Именно это и не позволяет напротяжении уже 8 месяцев решить проблему. Тем временем, при полном бездействии местного руководства и ответственных за образование чиновников, граждане, лишены права на выбор типа и языка образования для своего сына в Жодино – вынуждены терпеть дискриминационное притеснение и продолжать нести разнообразные совершенно необоснованные потери.

Получается так, что государство вместо развити родного языка, инициативного создания площадок для полноценного его использования в воспитании и на всех уровнях образования, создает целиком неприемлемые условия и непосредственные преграды для граждан, которые предпочитают беларускость и избирают для себя своё родное – беларуское.

Неизвестно, по каким идеологическим установкам и па какой логике, но чиновники ведут себя полностью уверенно и цинично при нарушении конституционного права граждан именно тогда, когда дело на практике касается национально-культурных особенностей беларусов и ценностей их государственной независимости, общепризнанных стандартов гражданского и политического права, демократических свобод. В нашем случае, вместо закрепленной законам поддержки и приоритета, беларуский язык принудительно и целенаправленно загоняется в “домашнюю резервацию” и таким образом на практике целенаправленно лишается социального статуса государственного языка.

Данный позорный для независимой страны процесс – отчётливо наблюдается сегодня в известном на весь мир своими БелАЗами городе Жодино. Здесь даже названия улиц при изменении вывесок местные власти откровенно отказываются дублировать по-беларуски. И мотивация нарушения права в этом случае также до банального примитивна – недостаток бюджетных средств на беларуское … (!!?)

Что касается борьбы за последний приют для родного языка в системе гимназического образования города Жодино, так она до сих пор не принесла никакого положительного результата. В начале 4-ой четверти, родители Янки Лапицкого убедительно попросили Жодинский исполком, ГОО и Гимназию №1 наконец договориться между собой и ходотайствовать перед высшими учреждениями (ГУО Миноблисполкома, Т.Данилевич; Минобразования Беларуси, А.Радьков), чтобы на “экономию”, получившуюся за время лишения подростка полноценного образования, последние разрешили местным функционерам провести надлежащее гимназическое обучение для беларусскоязычного гимназиста. Родители просят, чтобы чиновники от “вертикали” дали возможность подростку повысить уровень его знаний и успеваемости до обычно высоких итоговых отметок, которые он имел при нормальном обучении на базе образовательного учреждения и во время соответствующей аттестации по предметам.

Новое обращение родителей Яна Лапицкого к властям стало необходимым из-за того, что чиновники просто демонстративно отказываются решать языково-образовательную проблему с учётом реального состояния вещей, требований элементарной правовой и организационной логики.

При этом, последние подменяют решение конфликтной ситуации очередными неправомерными, абсурдными мерами, направленными на оказание дальнейшего притеснения родителей и беларусскоязычного подростка.

Все делается только, чтобы в условиях беспрерывного шантажа и дискриминационного давления с угрозами дальнейшего административного преследования – принудить граждан отказаться от своей натуральной национальной сущности и соответствующих убеждений, от родного языка и конституционного права.

Так, очередной приказ директора Гимназии №1 (с ссылкой уже на коллегиальное решение, принятое педагогическим советом), искажая позицию и требования заявителей и как бы на основании их же заявления (!?), делает распоряжение об обучении их сына не на базе Гимназии №1, а самостоятельно в изолированных от социума домашних условиях.

Ситуация – трудно даже и придумать что напоминает. Дело в том, что все те, от кого что-то зависит в действующей системе вертикальной субординации – на практике не имеют никаких обязанностей перед гражданами, перед жителями городов и деревень, перед беларуским народом.

Они все назначены на свои должности сверху по вертикали. Им не важно, что будет думать или ощущать униженный рядовой гражданин, тем более – беларусскоязычный. Им важно соблюсти то, что приказал непосредственный начальник, либо то, что не вызывает излишних вопросов у идеологического руководства.

Чиновники в подобных условиях молчат и отказываются даже пошевелиться, чтобы помочь в решении созданной на пустом месте проблемы.

Так, руководитель Жодинского ГОО Евгений Горид при встрече с Алексеем Лапицким подтвердил, что даже и не думал ходотайствовать перед вышестоящим руководством, чтобы поспособствовать в положительном решении вопроса в конце учебного года.

“Зачем мне ходотайствовать, у меня есть решение исполкома и мне больше ничего не нужно …”, – отметил он вовремя недавней краткой встречи с отцом Яна.

Создается устойчивое впечатление, что нарушать права беларуских граждан (в особенности беларусскоязычных) является каким-то негласным правилом или даже обязанностью для действующей сегодня “неизменной номенклатуры”.

Так, фактически, объявив “войну” беларускости в Жодино, здешняя денационализированная и целиком дезориентированная в “союзнических хитросплетениях” вертикаль власти – беспрестанно и настойчиво деградирует. И сегодня уже невооруженным глазом видно, как игнорируя неотъемлемые права граждан, она превращается в полнью преступное, корумпированное объединение, для которого принципы целевой “персональной разработки” активистов гражданского сообщества, подавление свобод и инициативности общества, становится главной целью и условием для самосохранения во власти.

Вместе с тем, представляется, что власть по прежнему не может решить, в какой стране она “ещё” либо “уже” находится, какие приоритеты и ценности сохраняет, для достижения каких целей действует (помимо бесконечного удержания власти, конечно же). И, уже полностью автоматически, по “инерции внутреннего противостояния”, по привычке тотально контролировать и подавлять любые гражданские инициативы, продолжает такое дискриминационное издевательство и уничтожение любых (даже самых малых и единичных) прецедентных проявлений беларускости в Беларуси. Это – беспрестанное и целенаправленное издевательство над всеми “иными” чем власть и её электорат (инакомыслящими, иноязычными …). Это – издевательство над теми, которые не подпадают под стандартное понимание и определение “народ” (читай всегда молчаливая и послушная виртуальная электоральная масса, опператором которой и единственным реальным политическим проявленьем которой в обществе является получивший “царские полномочия” от этого же, “своего народа”, единственно правильный и непобедимый “руководитель страны”).

В таких условиях, когда общество (реальный, а не виртуальный народ) ещё и абсолютно лишается возможности влиять на ситуацию через избирательные механизмы, которые тоже целиком подчинил и контролирует действующий в стране авторитарный режим, гражданин – лишается гражданкого и политического права на свободный выбор. В этих условиях из субъекта права он целиком превращается в объект манипуляций и обмана, гонений и дискриминационного насилия.

Последние очередные “вырабы” и усердная подготовка к их проведению, с разными целевыми зачистками политического поля на всем “театре действий”, наглядно продемонстрировали, что в стране создан надежный “бутафорский избирательный механизм”, через который хорошо зарекомендовавший себя номенклатурный “список вертикальщиков” (от руководящей негласной партии власти) гарантирует себе неизменное находжение “на Олимпе” действующего в стране по своих “правилах и понятиях” авторитарно-командного, безальтернативно-руководящего политического режима. А “заблудший и тёмный”, “покупаемый” ещё за очень дешево или вообще за просто так (по любви … к всёпобеждающему народному “тэлевизионному борцу-защитнику”) беларуски электорат, известный под обычно используемой вывеской “народ” – будет молча делать всё, что в условиях неотложной “государственной необходимости” “убедительно попросит” начальник, к чему подтолкнёт положение униженной несвабоды и безысходности …

Лишь бы не было войны!

Так и живем – по законам “мирного сосуществования” в “любви и взаимопонимании” …, охраняя спокойствие наших любимых государственных покровителей и защитников. Только вот за проблемы всё того же народа беларуского в Беларуси, оказывается, слово замолвить – некому.

Проблемы простых граждан – ждут своего разрешения. И миновать реально осмысленного и свободного, а не бутафорского выбора при этом – не получится. Только реально выбранная и ответственная перед гражданином и перед собственным реальным народом, как представительско-законодательная, так и исполнительная власть – способна защитить человека, слушать человека, понимать и решать его проблемы в стране.

Только такая власть – не на словах, а на деле – власть народа и для народа. Она реально способна, как минимум, не создавать “неразрешимых” проблем для своих граждан, уважать и охранять гражданские права и свободы, строить демократический социум в уютном по-европейски, беларуском доме – в свободной и демократической Беларуси.

ДАДАТКІ:
1) Адказ з Жодзінскага ГАА ад 20.04.2010 (аднолькавыя адказы атрыманыя з Гімнзыі №1 і выканкаму);
2) Апошнія звароты бацькоў па дапамогу ад 19-27.04.2010: – у ТБМ імя Ф.Скарыны; – ва ўстановы ўлады (Гімназыю №1, ГАА, выканкам)

Алесь Вольны,
Беларускі ПРАЎНЫ ПАРТАЛ,
by.prava-by.info

One thought on “Жодзінскія ўлады й службоўцы адмаўляюць у беларускамоўнай адукацыі”

  1. Alaksiej says:

    Можна зрабіць несуцяшалныя, але вельмі блізкія да рэальнасьці высновы – дзяржаўная здрада, узурпацыя ўлады й поўнае падпарадкаваньне грамадзтва, а значыцца й адпаведная наўмысная й арганізаваная падмена канстытуцыйнага ладу ў краіне (дзяржаўна-канстытуцыйны пераварот) – зьдзейсьненая на практыцы справа ў Беларусі. Дзіўна, але нават сляпому (ва ўмовах Беларусі) гэта можа быць цяпер цалкам відавочным. Ва ўмовах адсутнасьці рэальных выбарчых мэханізмаў і адпаведных грамадзка-палітычных свабодаў, пры наяўнасьці якіх толькі й магчымыя легітымныя спосабы выбарчай ратацыі ўлады ў любой, ПАВАЖАЮЧАЙ СЯБЕ й свой НАРОД краіне, у Беларусі сёньня – адбываецца НЕКАНСТЫТУЦЫЙНАЕ Й НЕЛЕГІТЫМНАЕ ЎТРЫМАНЬНЕ ЎЛАДЫ.

    *
    *
    (рас.)
    Можно сделать неутешительный, но очень близкий к реальности вывод – государственная измена, узурпация власти и полное падчинение общества, а значит и соответствующая умышленная и организованная подмена конституционного строя в стране (государственно-конституционный переворот) – осуществлённое на практике дело в Беларуси. Удивительно, но даже слепому (в условиях Беларуси) это может быть сейчас совершенно очевидным. Так в условиях отсутствия реальных избирательных механизмов и соответствующих общественно-политических свобод, при наличии которых только и возможны легитимные способы избирательной ротации власти в любой, УВАЖАЮЩЕЙ СЕБЯ и свой НАРОД стране, в Беларуси сегодня – происходит НЕКОНСТИТУЦИОННОЕ И НЕЛЕГИТИМНОЕ УДЕРЖАНИЕ ВЛАСТИ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>