2010 03/12
Андрэй Елісееў

Андрэй Ялісеяў

Больш паловы разгледжаных Эўрапейскім судом па правах чалавеку скаргаў грамадзянаў Беларусі датычацца выпадкаў экстрадыцыі. Дадзеная публікацыя прадстаўляе агляд скаргаў з гэтай катэгорыі, якія не былі разгледжаныя Эўрапейскім судом па сутнасьці.

Суд прымаў рашэньні альбо аб прызнаньні скаргі непрымальнай у сувязі з неабгрунтаванасьцю, альбо выкрэсьліваў зь сьпісу разглядаемых справаў па шэрагу чыньнікаў: сьмерць заяўніка, адсутнасьць намеру працягваць скаргу, ейнае адкліканьне заяўніком.

“Гардзеяў супраць Польшчы”: першая скарга беларуса ў Эўрапейскі суд

Першая скарга грамадзяніна Беларусі была пададзеная ў ЭСПЧ у 1998 г. (“Гардзеяў супраць Польшчы” [1] ) , але прызнаная непрымальнай у сувязі з неабгрунтаванасьцю. У чэрвені 1997 г. пракуратура Берасьцейскае вобласьці выдала ордэр на арышт Уладзімера Гардзеева (1957 г. р.) на падставе абвінавачваньняў у падробцы дакумэнтаў і продажу крадзенай машыны. Месяцам пазьней ён быў арыштаваны ў Варшаве й паўстаў перад акруговым судом, які прыняў рашэньне аб затрыманьні беларуса да прыняцьця рашэньня аб арышце.

Уладзімер Гардзеяў падаў шэраг апэляцыяў у кампетэнтныя польскія ворганы, прадставіўшы даклад Беларускага гэльсынскага камітэту аб парушэньнях правоў чалавеку ў Беларусі ў пэрыяд зь сьнежня 1997 па студзень 1998 гг. Ён заяўляў, што ягоны крымінальны перасьлед – помста з боку ўладаў за апазыцыйную дзейнасьць, абвінавачваньні зфабрыкаваныя на падставе ілжывых паказаньняў былога афіцэра КДБ.

Беларус заявіў, што на працягу шматлікіх гадоў быў сябрам БНФ і атрымаў срэбны мэдаль за дзейнасьць у партыі. Польскі МЗС правёў нележную праверку й не знайшоў гэтаму пацьверджаньняў.

Шматлікія апэляцыі аб вызваленьні, хоця б пад заклад, аспрэчваліся на той падставе, што сьцьвярджэньні беларускіх сьледчых былі досыць пацьверджаныя фактамі дый існавала рызыка ўтойваньня Гардзеява ад правасудзьдзя. Паколькі Ўладзімер Гардзеяў падаў хадайніцтва на атрыманьне сховішча, польскія кампэтэнтныя ворганы былі змушаныя неаднаразова падаўжаць ягонае затрыманьне да разгляду хадайніцтва. Яно працягвалася амаль тры гады. У красавіку 2000 г. Уладзімір Гардзеяў быў экстрадаваны ў Беларусь.

У скарзе ў ЭСПЧ Уладзімер Гардзеяў пазначыў, што яго перадача беларускім уладам парушыць артыкулы 3 [2] і 6 § 1 [3] (права на незалежнае правасудзьдзе) Канвэнцыі. Акрамя гэтага, ён сьцьвярджаў, што ягонае затрыманьне было незаконным і перавысіла разумны час (артыкул 5 §§ 1 і 3), а ягоная карэспандэнцыя выкрывалася й затрымлівалася (артыкул 8).

Суд адзначыў, што працэдура экстрадыцыі доўжылася гэтак доўга таму, што больш 2 гадоў і 3 месяцаў працягваўся разгляд хадайніцтва на атрыманьне сховішча. Прымаючы да ўвагі той факт, што належны разгляд хадайніцтва быў у інтэрасах самога ж заяўніка, працэдура экстрадыцыі ня можа разглядацца ў якасьці неапраўдана доўгай, адзначыў Эўрапейскі Суд.

ЭСПЧ адзначыў, што рызыка падвергнуцца абыходжаньню, супярэчнаму артыкулу 3, ацэньваецца ня толькі на падставе агульнай сытуацыі ў краіне, але й праз наяўнасьць індывідуальных падставаў асьцерагацца такога абыходжаньня. Заявы аб прыналежнасьці да палітычнай апазыцыі, як аказалася, былі няпэўнымі: Уладзімер Гардзеяў не валодаў і базавай інфармацыі аб той партыі (БНФ), да якой сябе прылічаў. Ён таксама не прадставіў ніякіх фактаў, якія пацьвярджаюць умяшаньне польскіх ворганаў у ягоную перапіску.

У выніку, па ўсіх заяўленых у скарзе артыкулах Канвэнцыі Суд парушэньняў не знайшоў і прызнаў заяўку Гардзеява непрымальнай.


“Станкевіч супраць Украіны” і “Кулікоўскі супраць Украіны”: скаргі беларускіх прадпрымальнікаў

Прадпрымальнік Ян Станкевіч [4] (1970 г.р.) пражываў ва Ўкраіне. У чэрвені 2007 г. Генэральная пракуратура Беларусі накіравала запыт украінскім калегам на ягоную экстрадыцыю. Ян Станкевіч падазраваўся ў кантрабандзе й нелегальнай прадпрымальніцкай дзейнасьці. Беларуса арыштавалі ўкраінскія ворганы, і суд прыняў рашэньне аб ягоным утрыманьні пад вартай да прыняцьця рашэньня па экстрадыцыі.

У жніўні такое рашэньне Генпракуратурай Украіны было прынятае, але яго выкананьне адкладзенае па запыце ЭСПЧ. Праз год заяўнік памёр, і скаргу працягнуў ягоны родны брат.
У Эўрапейскі суд Ян Станкевіч скардзіўся на парушэньне артыкулаў 3, 6(1) [5], 5 §1 [6] (незаконнае затрыманьне і ўтрыманьне пад вартай), §4 (адсутнасьць магчымасьці абскардзіць сваё затрыманьне і ўтрыманьне пад вартай) і §5 (адсутнасьць магчымасьці атрымаць кампэнсацыю за незаконнае затрыманьне), а таксама артыкулы 13 (права на эфэктыўны сродак праўнай абароны) [7] Канвэнцыі.

Парушэньне артыкулаў 3 і 6 пасьля сьмерці заяўніка сталася чыста гіпатэтычным, пастанавіў Суд. Абодва артыкула зьвязаныя зь існаваньнем пэрсанальнай рызыкі, зь ейнай стратаю падставы для прад’яўленьня прэтэнзыяў на падставе пазначаных артыкулаў зьнікаюць. У сувязі з гэтым адпала й неабходнасьць разгляду парушэньня на эфэктыўныя сродкі праўнай абароны (артыкул 13).

Адносна разгляду парушэньняў па артыкуле 5, Суд адзначыў, што ў некаторых выпадках блізкія сваякі могуць працягваць працэс пасьля сьмерці заяўніка. Аднак павінен улічвацца й іншы крытэр: ці правамерна перадаваць заяўленыя ў скарзе правы. ЭСПЧ пастанавіў, што правы ў сфэры дзеяньня артыкула 5 “маюць настолькі блізкае стаўленьне да сапраўднага заяўніка, што ня могуць быць перададзенымі”.

У выніку, скарга зь сьпісу справаў была выкрасьленая, але Суд падкрэсьліў нездавальняльную якасьць украінскага заканадаўства ў сфэры пазбаўленьня волі для наступнай экстрадыцыі.

Скарга прадпрымальніка Андрэя Кулікоўскага [8] сутнасна падобная, яна была выкрасьленая зь сьпісу спраапў па жаданьні заяўніка.

У студзені 2007 г. Камітэт дзяржаўнага кантролю абвінаваціў Андрэя Кулікоўскага ў ппрадстаўленьні ілжывай інфармацыі з мэтай атрыманьня банкаўскага крэдыту. У лістападзе ён быў арыштаваны кіеўскай паліцыяй на падставе ордэра на арышт Менскай гарадзкой пракуратуры.

Андрэй Кулікоўскі пакінуў Беларусь у сьнежні 2006 г., сьцвярджаючы, што падвяргаўся сталым пагрозам ад уладаў за сваю апазыцыйную дзейнасьць. Ён прадставіў копію ліста ад старшыні Аб’яднанай грамадзянскай партыі, у якім пацьвярджаўся ягоны ўдзел у дэманстрацыях і фінансаваньне апазыцыйнай літаратуры.

Андрэй Кулікоўскі скардзіўся на падставе артыкулаў 3, 6, 13, 5 §§ 1,4 і 5 Канвэнцыі. Аднак у ліпені 2008 г. паінфармаваў Суд аб водгуку сваёй скаргі. Тлумачэньні такога рашэньня прадстаўленыя не былі. Прадстаўнікі Андрэя Кулікоўскага таксама пацьвердзілі намер адклікаць скаргу. На гэтай падставе Суд выкрасьліў яе зь сьпісу справаў для наступнага разгляду.

“Ангелава супраць Расеі”: непацьверджаныя абвінавачваньні супрацоўніцы Менскага трактарнага заводу

Людзьміла Ангелава [9] (1950 г.р.) працавала ў адзьдзеле маркетынгу Менскага трактарнага заводу. У студзені 2001 г. яе адправілі ў камандзіроўку ў Эгіпет на два года. Аднак у лютым 2002 г. Пракуратура завяла на Людмілу крымінальную справу па падазрэньні ў атрыманьні хабару, і яе адклікалі з службовай паездкі. Вяртаючыся з Эгіпту, беларуска была шпіталізаваная ў Маскве.

У сакавіку 2002 г. Пракуратура абвінаваціла Людмілу Ангелаву ў хабарніцтве, у красавіку яе арыштавалі ў Маскве й разьмясьцілі ў ізалятары часавага ўтрыманьня. У траўні 2002 г. беларуску экстрадавалі, і яна знаходзілася ў менскім цэнтры затрыманьня. Аднак у чэрвені Людмілу Ангелаву вызвалілі. А у красавіку 2004 г. крымінальная справа супраць яе была завершаная за адсутнасьцю складу злачынства.

Скарга беларускі ў Эўрапейскі суд засноўвалася на парушэньні ўсё тых жа параграфаў 1, 3 і 4 артыкула 5 Эўрапейскай канвэнцыі аб абароне правоў чалавеку й асноўных свабодаў.

Пасьля яна была выкрасленая зь сьпісу справаў для наступнага разгляду, паколькі Людміла Ангелава не працягнула працэдуру, своечасова не падаўшы свае заўвагі ў адказ на камэнтары расейскага ўраду.

“Бачкоў супраць Расеі”: зь беларускім перакладнікам у маскоўскім судзе

На выхадца Магілёва Хведара Бачкова [10] (1961 г.р.) у лютым 2003 г. Пракуратура выдала ордэр на арышт па падазрэньні ва ўзброеным рабаваньні. Ягонае імя было дададзена ў сьпіс тых, хто хаваецца ад правасудзьдзя.

Праз месяц Хведара Бачкова арыштавалі ў Маскве. Пракуратура Расеі атрымала запыт ад беларускіх калегаў, у якім адзначаліся абвінавачваньні ва ўдзеле ў арганізаванай крымінальнай групоўцы, скраданьні, рабаваньні й незаконным валоданьні зброяй.

Абскарджваючы рашэньне аб экстрадыцыі у раённым судзе Масквы, Хведар Бачкоў зьвярнуўся да паслугаў расейска-беларускага перакладніка. Пазьней Гарадзкі суд Масквы падтрымаў рашэньне аб утрыманьні беларуса пад вартай, і ў чэрвені 2003 г. ён быў экстрадаваны ў Беларусь.

Хведар Бачкоў паскардзіўся ў Эўрапейскі суд на падставе артыкула 5 §§ 1-4, а таксама артыкула 6 з нагоды нездавальняючай якасьці перакладу на слуханьнях у маскоўскім судзе й парушэньняў у працэдуры экстрадыцыі. Ён таксама паскардзіўся на адсутнасьць эфэктыўных праўных сродкаў супраць незаконнага затрыманьня (артыкул 13) і дыскрымінацыю па прыкмеце нацыянальнасьці (артыкул 14 [11]). Акрамя таго, Хведар Бачкоў адзначыў, што быў экстрадаваны яшчэ да моманту разгляду сваёй апэляцыі й такім чынам ня меў магчымасьці прысутнічаць на слуханьнях у вышэйшых расейскіх судовых інстанцыях (артыкул 1 Пратаколу №7).

Скарга беларуса была выкрасьленая зь сьпісу разглядаемых справаў, паколькі ён у прадугледжаны працэдурамі Эўрапейскага суду тэрмін не прадставіў свае пісьмовыя заўвагі.

Спасылкі па тэксьце:

[1] Decision as to the admissibility of the case Gordyeyev v. Poland. Applications nos. 43369/98 and 51777/99, 3 May 2005. Available at http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=774815&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649
[2] Ніхто не павінен падвяргацца катаваньням альбо нялюдзкім альбо зьневажальным ягоую годнасьць абыходжаньню альбо пакараньню.
[3] Кожны ў выпадку спрэчкі аб ягоных грамадзянскіх правах і абавязках альбо пры прад’яўленьні яму любога крымінальнага абвінавачваньня мае права на справядлівы й публічны разгляд справы ў разумны тэрмін незалежным і бесстароннім судом, створаным на падставе закону.
[4] Stankevich v. Ukraine decision. Application no. 48814/07, 26 May 2009. Available at http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=851644&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649
[5] Кожны мае права пры вызначэньні ягоных грамадзянскіх правоў і абавязкаў альбо пры разглядзе любога крымінальнага абвінавачваньня, прад’яўленага яму, на справядлівы публічны разгляд справы ў разумны тэрмін незалежным і бесстароннім судом, створаным на падставе закону…
[6] 5 § 1: ” Кожны мае права на свабоду й асабістую недатыкальнасьць. Ніхто ня можа быць пазбаўлены волі інакш як у наступных выпадках і ў парадку, вызначаным законам…(f) законнае затрыманьне альбо зьняволеньне пад варту асобы з мэтай прадухіленьня ейнага незаконнага ўезду ў краіну альбо асобы, супраць якой прадпрымаюцца меры па ейным высыланьні альбо выдачы.
5 § 4: “Кожны, хто пазбаўлены свабоды ў выніку арышту альбо зьняволеньня пад варту, мае права на неадкладны разгляд судом правамернасьці ягонага зьняволеньня пад варту й на вызваленьне, калі ягонае зьняволеньне пад варту прызнана судом незаконным”.
5 § 5: “Кожны, хто стаўся ахвяраю арышту альбо зьняволеньня пад варту ў парушэньне пазыцыяў дадзенага артыкулу, мае права на кампэнсаваньне”.
[7] Кожны, чые правы й свабоды, прызнаныя ў дадзенай Канвэнцыі, парушаныя, мае права на эфэктыўны сродак праўнай абароны ў дзяржаўным воргане, нават калі гэтае парушэньне было зьдзейсьнена асобамі, якія дзейнічалі ў афіцыйнай якасьці.
[8] Kulikovkiy v. Ukraine decision. Application no. 50063/07, 4 November 2008. Available at http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=843729&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649.
[9] Angelova v. Russia decision. Application no. 37912/02, 11 December 2008, Available at http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=846054&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649
[10] Bochkov v. Russia. Application no. 25102/03, 3 July 2008. Available at http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=839339&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649
[11] Карыстаньне правамі й свабодамі, выкладзенымі ў дазенай Канвэнцыі, забясьпечваецца без дыскрымінацыі па якой бы там ні было прыкмеце, як: у адносінах полу, расы, колеру скуры, мовы, рэлігіі, палітычных альбо іншых перакананьняў, нацыянальнага альбо сацыяльнага паходжаньня, прыналежнасьці да нацыянальных меншасьцяў, маёмаснага стану, нараджэньня альбо іншай акалічнасьці.

*
*
(Паведамленьне , рас.)

Обзор жалоб граждан Беларуси в Европейский суд по правам человека, касающихся экстрадиции (I)

Более половины рассмотренных Европейским судом по правам человека жалоб граждан Беларуси касаются случаев экстрадиции. Данная публикация представляет обзор жалоб из этой категории, которые не были рассмотрены Европейским судом по существу.

Суд принимал решения либо о признании жалобы неприемлемой в связи с необоснованностью, либо вычеркивал из списка рассматриваемых дел по ряду причин: смерть заявителя, отсутствие намерения продолжать жалобу, её отзыв заявителем.

«Гордеев против Польши»: первая жалоба беларуса в Европейский суд

Первая жалоба гражданина Беларуси была подана в ЕСПЧ в 1998 г. («Гордеев против Польши» [1]), но признана неприемлемой в связи с необоснованностью. В июне 1997 г. прокуратура Брестской области выдала ордер на арест Владимира Гордеева (1957 г. р.) на основании обвинений в подделке документов и продаже краденой машины. Месяцем позже он был арестован в Варшаве и предстал перед окружным судом, который принял решение о задержании беларуса до принятия решения об аресте.

Владимир Гордеев подал ряд апелляций в компетентные польские органы, представив доклад Белорусского хельсинского комитета по нарушениям прав человека в Беларуси в период с декабря 1997 по январь 1998 гг. Он заявлял, что его уголовное преследование — месть со стороны властей за оппозиционную деятельность, обвинения сфабрикованы на основании ложных показаний бывшего офицера КГБ. Беларус заявил, что в течение многих лет был членом БНФ и получит серебрянную медаль за деятельность в партии. Польский МИД провел соответствующую проверку и не нашел этому подтверждения.

Многочисленные апелляции об освобождении, хотя бы под залог, отвергались на том основании, что утверждения беларуских следователей были достаточно подтверждены фактами и существовал риск сокрытия Гордеева от правосудия. Поскольку Владимир Гордеев подал ходатайство на получение убежища, польские компетентные органы были вынуждены неоднократно продлять его задержание до рассмотрения ходатайства. Оно продолжалось почти три года. В апреле 2000 г. Владимир Гордеев был экстрадирован в Беларусь.

В жалобе в ЕСПЧ Владимир Гордеев указал, что его передача беларуским властям нарушит статьи 3 [2] и 6 § 1 [3] (право на независимое правосудие) Конвенции. Кроме этого, он утверждал, что его задержание было незаконным и превысило разумное время (статья 5 §§ 1 и 3), а его корреспонденция вскрывалась и задерживалась (статья 8).

Суд отметил, что процедура экстрадиции длилась столь долго потому, что более 2 лет и 3 месяцев продолжалось рассмотрение ходатайства на получение убежища. Принимая во внимание тот факт, что надлежащее рассмотрение ходатайства было в интересах самого же заявителя, процедура экстрадиции не может рассматриваться в качестве неоправданно долгой, отметил Европейский Суд.

ЕСПЧ указал, что риск подвергнуться обращению, противоречащему статье 3, оцениваетсяне только на основании общей ситуации в стране, но и через наличие индивидуальных оснований опасаться такого обращения. Заявления о принадлежности к политической оппозиции, как оказалось, были недостоверными: Владимир Гордеев не владел и базовой информации о той партии (БНФ), к которой себя причислял. Он также не представил никаких фактов, подтверждающих вмешательство польских органов в его переписку.

В итоге, по всем заявленным в жалобе статьям Конвенции Суд нарушений не нашел и признал заявку Гордеева неприемлемой.

«Станкевич против Украины» и «Куликовский против Украины»: жалобы белорусских предпринимателей

Предприниматель Иван Станкевич [4] (1970 г.р.) проживал в Украине. В июне 2007 г. Генеральная прокуратура Беларуси направила запрос украинским коллегам на его экстрадицию. Иван Станкевич подозревался в контрабанде и нелегальной предпринимательской деятельности. Беларуса арестовали украинские органы, и суд принял решение о его содержании под стражей до принятия решения по экстрадиции.
В августе такое решение Генпрокуратурой Украины было принято, но его исполнение отложено по запросу ЕСПЧ. Через год заявитель умер, и жалобу продолжил его родной брат.

В Европейский суд Иван Станкевич жаловался на нарушение статей 3, 6(1) [5], 5 §1 [6} (незаконное задержание и содержание под стражей), §4 (отсутствие возможности обжаловать свое задержание и содержание под стражей) и §5 (отсутствие возможности получить компенсацию за незаконное задержание), а также статьи 13 (право на эффективное средство правовой защиты) [7] Конвенции.

Нарушение статей 3 и 6 после смерти заявителя стало чисто гипотетическим, постановил Суд. Обе статьи связаны с существованием персонального риска, с его утратой основания для предъявления претензий на основании указанных статей исчезают. В связи с этим отпала и необходимость рассмотрения нарушения на эффективные средства правовой защиты (статья 13).

Относительно рассмотрения нарушений по статье 5, Суд указал, что в некоторых случаях близкие родственники могут продолжать процесс после смерти заявителя. Однако должен учитываться и другой критерий: правомерно ли передавать заявленные в жалобе права. ЕСПЧ постановил, что права в сфере действия статьи 5 «имеют настолько близкое отношение к истинному заявителю, что не могут быть переданы».

В итоге, жалоба из списка дел была вычеркнута, но Суд подчеркнул неудовлетворительное качество украинского законодательства в сфере лишения свободы для последующей экстрадиции.
Жалоба предпринимателя Андрея Куликовского1 сущностно подобная, она была вычеркнута из списка дел по желанию заявителя.

В январе 2007 г. Комитет государственного контроля обвинил Андрея Куликовского в предоставлении ложной информации с целью получения банковского кредита. В ноябре он был арестован киевской полицией на основании ордера на арест Минской городской прокуратуры.

Андрей Куликовский [8] покинул Беларусь в декабре 2006 г., утверждая, что подвергался постоянным угрозам от властей за свою оппозиционную деятельность. Он представил копию письма от главы Объединенной гражданской партии, в котором подтверждалось его участие в демонстрациях и финансирование оппозиционной литературы.

Андрей Куликовский жаловался на основании статей 3, 6, 13, 5 §§ 1,4 и 5 Конвенции. Однако в июле 2008 г. проинформировал Суд об отзыве своей жалобы. Объяснения такого решения представлены не были. Представители Андрея Куликовского также подтвердили намерение отозвать жалобу. На этом основании Суд вычеркнул ее из списка дел для дальнейшего рассмотрения.


«Ангелова против России»: неподтвержденные обвинения сотрудницы Минского тракторного завода

Людмила Ангелова [9] (1950 г.р.) работала в отделе маркетинга Минского тракторного завода. В январе 2001 г. ее отправили в командировку в Египет на два года. Однако в феврале 2002 г. Прокуратура завела на Людмилу уголовное дело по подозрению в получении взятки, и ее отозвали из служебной поездки. Возвращаясь из Египта, беларуска была госпитализирована в Москве.

В марте 2002 г. Прокуратура обвинила Людмила Ангелову во взяточничестве, в апреле ее арестовали в Москве и разместили в изоляторе временного содержания. В мае 2002 г. беларуску экстрадировали, и она находилась в минском центре задержания. Однако в июне Людмилу Ангелову освободили. А в апреле 2004 г. уголовное дело против нее было завершено за отсутствием состава преступления.
Жалоба беларуски в Европейский суд основывалась на нарушении все тех же параграфов 1, 3 и 4 статьи 5 Европейской конвенции о защите прав человека и основных свобод.

Впоследствии она была вычеркнута из списка дел для дальнейшего рассмотрения, поскольку Людмила Ангелова не продолжила процедуру, вовремя не предоставив свои замечания в ответ на комментарии российского правительства.

«Бочков против России»: с беларусским переводчиком в московском суде

На уроженца Могилева Федора Бочкова1 (1961 г.р.) в феврале 2003 г. Прокуратура издала ордер на арест по подозрению в вооруженном ограблении. Его имя было добавлено в список укрывающихся от правосудия.
Через месяц Федора Бочкова арестовали в Москве. Прокуратура России получила запрос от беларуских коллег, в котором указывались обвинения в участии в организованной уголовной группировке, крадеже, ограблении и незаконном владении оружием.

Обжалуя решение об экстрадиции в районном суде Москвы, Федор Бочков [10] прибегнул к услугам русско-беларуского переводчика. Позже Городской суд Москвы поддержал решение о содержании беларуса под стражей, и в июне 2003 г. он был экстрадирован в Беларусь.

Федор Бочков пожаловался в Европейский суд на основании статьи 5 §§ 1-4, а также статьи 6 по поводу неудовлетворительного качества перевода на слушаниях в московском суде и нарушений в процедуре экстрадиции. Он также пожаловался на отсутствие эффективных правовых средств против незаконного задержания (статья 13) и дискриминацию по признаку национальности (статья 14 [11]). Кроме того, Федор Бочков отметил, что был экстрадирован ещё до момента рассмотрения своей апелляции и таким образом не имел возможности присутствовать на слушаниях в высших российских судебных инстанциях (статья 1 Протокола №7).

Жалоба беларуса была вычеркнута из списка рассматриваемых дел, поскольку он в предусмотренный процедурами Европейского суда срок не представил свои письменные замечания.

Андрэй Ялісеяў,

магістар міжнароднага й эўрапейскага права.

(Рыская вышэйшая школа права)

Матэрыял падрыхтаваў да публікацыі

Алесь ЛЕТА,

Беларускі Праўны Партал,

by.prava-by.info

Спасылкі па тэксьце:

[1] Decision as to the admissibility of the case Gordyeyev v. Poland. Applications nos. 43369/98 and 51777/99, 3 May 2005. Available at http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=774815&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649

p.sdfootnote { margin-left: 0.5cm; text-indent: -0.5cm; margin-bottom: 0cm; font-size: 10pt; }p { margin-bottom: 0.21cm; }a.western:link { }a.ctl:link { }

[2] Никто не должен подвергаться пыткам или бесчеловечным или унижающим его достоинство обращению или наказанию.

p.sdfootnote { margin-left: 0.5cm; text-indent: -0.5cm; margin-bottom: 0cm; font-size: 10pt; }p { margin-bottom: 0.21cm; }

[3] Каждый в случае спора о его гражданских правах и обязанностях или при предъявлении ему любого уголовного обвинения имеет право на справедливое и публичное разбирательство дела в разумный срок независимым и беспристрастным судом, созданным на основании закона.

p.sdfootnote { margin-left: 0.5cm; text-indent: -0.5cm; margin-bottom: 0cm; font-size: 10pt; }p { margin-bottom: 0.21cm; }

[4] Stankevich v. Ukraine decision. Application no. 48814/07, 26 May 2009. Available at http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=851644&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649

p.sdfootnote { margin-left: 0.5cm; text-indent: -0.5cm; margin-bottom: 0cm; font-size: 10pt; }p { margin-bottom: 0.21cm; }a.western:link { }a.ctl:link { }

[5] Каждый имеет право при определении его гражданских прав и обязанностей или при рассмотрении любого уголовного обвинения, предъявленного ему, на справедливое публичное разбирательство дела в разумный срок независимым и беспристрастным судом, созданным на основании закона…

p.sdfootnote { margin-left: 0.5cm; text-indent: -0.5cm; margin-bottom: 0cm; font-size: 10pt; }p { margin-bottom: 0.21cm; }

[6] 5 § 1: « Каждый имеет право на свободу и личную неприкосновенность. Никто не может быть лишен свободы иначе как в следующих случаях и в порядке, установленном законом…(f) законное задержание или заключение под стражу лица с целью предотвращения его незаконного въезда в страну или лица, против которого предпринимаются меры по его высылке или выдаче.

p.sdfootnote { margin-left: 0.5cm; text-indent: -0.5cm; margin-bottom: 0cm; font-size: 10pt; }p { margin-bottom: 0.21cm; }

5 § 4: «Каждый, кто лишен свободы в результате ареста или заключения под стражу, имеет право на безотлагательное рассмотрение судом правомерности его заключения под стражу и на освобождение, если его заключение под стражу признано судом незаконным».

5 § 5: «Каждый, кто стал жертвой ареста или заключения под стражу в нарушение положений настоящей статьи, имеет право на компенсацию».

[7] Каждый, чьи права и свободы, признанные в настоящей Конвенции, нарушены, имеет право на эффективное средство правовой защиты в государственном органе, даже если это нарушение было совершено лицами, действовавшими в официальном качестве.

p.sdfootnote { margin-left: 0.5cm; text-indent: -0.5cm; margin-bottom: 0cm; font-size: 10pt; }p { margin-bottom: 0.21cm; }a.western:link { }a.ctl:link { }

p.sdfootnote { margin-left: 0.5cm; text-indent: -0.5cm; margin-bottom: 0cm; font-size: 10pt; }p { margin-bottom: 0.21cm; }

[8] Kulikovkiy v. Ukraine decision. Application no. 50063/07, 4 November 2008. Available at http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=843729&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649.

p.sdfootnote { margin-left: 0.5cm; text-indent: -0.5cm; margin-bottom: 0cm; font-size: 10pt; }p { margin-bottom: 0.21cm; }a.western:link { }a.ctl:link { }

[9] Angelova v. Russia decision. Application no. 37912/02, 11 December 2008, Available at http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=846054&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649

p.sdfootnote { margin-left: 0.5cm; text-indent: -0.5cm; margin-bottom: 0cm; font-size: 10pt; }p { margin-bottom: 0.21cm; }a.western:link { }a.ctl:link { }

[10] Bochkov v. Russia. Application no. 25102/03, 3 July 2008. Available at http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=839339&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649

[11] Пользование правами и свободами, изложенными в настоящей Конвенции, обеспечивается без дискриминации по какому бы то ни было признаку, как то: в отношении пола, расы, цвета кожи, языка, религии, политических или иных убеждений, национального или социального происхождения, принадлежности к национальным меньшинствам, имущественного положения, рождения или иного обстоятельства.

Цэтлікі:

One thought on “Агляд скаргаў грамадзянаў Беларусі ў Эўрапейскі суд па правах чалавеку, датычных экстрадыцыі (I)”

  1. Иренка says:

    А как же дело “Коктыш против Укрины”? Забыли? В 2009 году этот белорус выиграл дело в Евросуде.
    *
    *
    admin: у артыкуле аўтар прадставіў толькі першую частку свайго агляду (І) – усяго іх плянуецца тры (ІІІ), усе будуць апублікваныя. Дзякуй!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>