2011 09/12
Васіль Палякоў, Гомель

Васіль Палякоў, Гомель

Дэмакратычная грамадзкасць даўно ўжо прызвычаілася да адвольных арыштаў, штрафаў і нават крымінальных прысудаў, якія выносяцца ад імя Рэспублікі Беларусь. Аднак бягучы год стаўся своеасаблівым прарывам у фабрыкацыі справаў і крымінальных перасьледаў па палітычных матывах, з загадзя прапісанымі ролямі й вядомым вынікам.

Расправа над удзельнікамі Плошчы

Правакацыя 19-га сьнежня па адносінах да ўдзельнікаў мірнай акцыі пратэсту са зьбіцьцём кандыдатаў і сябраў іхных камандаў атрымала «годны» працяг у шматлікіх судовых працэсах. На лаве падсудных апынуліся людзі, яшчэ ўчора якія прэтэндавалі на вышэйшую пасаду ў дзяржаве.

Нават сёньня складана сказаць, што рухала дыктатарам у той вечар – страх, жаданьне запалохаць грамадзтва ці ж прага помсты апанэнтам, якія паквапіліся на ўладу.

Але судовы канвэер спрацаваў бяз збояў: усе вінаватыя ды ўсе злачынцы. У некаторай ступені нават шкада судзьдзяў, якіх прымусілі выносіць прысуды не па законе ды супраць сумленьня. Хоць, у першую чаргу, гэта іхны выбар. Бо ўжо нікога не зьдзіўляе адсутнасьць дэмаршаў з боку судзьдзяў, якія адмаўляюцца выконваць злачынныя патрабаваньні …

Справа Алеся Бяляцкага

Калі раней крымінальныя расправы ажыцьцяўляліся над людзьмі, якія падалі адкрыты палітычны выклік рэжыму, дык справа Бяляцкага выявіла новы трэнд у выкарыстаньні ўладамі такога інструмэнту, як суд.

З аднаго боку, тут мае месца сыгнал няўрадавым арганізацыям аб выкарыстаньні донарскай дапамогі з-за мяжы (на фоне заяваў заходніх палітыкаў аб пашырэньні падтрымкі грамадзянскай супольнасьці), з другога, – дэманстрацыя няўхільнасьці пакараньня ўсіх, хто аказвае дапамогу палітычным апанэнтам (юрыдычную, матэрыяльную й г.д.).

Плявок у бок краінаў Эўразьвязу, падтасоўваньне фактаў і выкарыстаньне дакумэнтаў, якія немагчыма пакласьці ў аснову абвінавачваньня, грэбаваньне законамі й прынцыпамі права – вось аснова й зьмест працэсу.

Справа Канавалава-Кавалёва

У гэтым працэсе ўсе першапачаткова пайшло неяк ненатуральна. Гэта датычыцца і той хуткасьці, зь якой затрымалі тэрарыстаў, і навешваньне на іх іншых справаў, зьвязаных з выбухамі, і хуткасьць працэсу. Але самае галоўнае, гэта недавер да суду з боку грамадзтва.

Адбылася трагэдыя, загінулі людзі, у Беларусі такое здарылася ўпершыню за апошнія дзясяткі гадоў. Грамадзтва чакала справядлівага судовага разьбіральніцтва й пакараньня вінаватых за зробленае. І што атрымала? Замест монстраў, злачынства якіх відавочнае, як і матывы ягонага здзяйсьненьня, прад’явілі людзей, віна якіх сумніўная, і якія выклікаюць не нянавісьць, а жаль.

Пры гэтым чыноўнікі ад праваахоўных ворганаў узмоцнена спрабуюць пераканаць грамадзкасць у тым, што гэтыя простыя хлопцы дзейнічалі ў адзіночку, што за імі ніхто не стаіць і што здзяйсьнялася злачынства толькі з мэтай дэстабілізацыі становішча. Але ў гэтым і заключаецца самая вялікая праблема: чым больш такіх запэўніваньняў, тым менш даверу да сьледзтва й суду. Пасьпешліва вынесены сьмяротны прысуд ацаніць інакш, як жаданьне пазбавіцца ад непатрэбных сьведак, чамусьці не ўспрымаецца.

Прысуд канчатковы. Адмова ў памілаваньні толькі ўзмоцніць упэўненасьць у іхнай невінаватасьці …

*
*
(Паведамленьне, рас.)

Год 2011-й: взбесившаяся белорусская Фемида

Демократическая общественность давно уже привыкла к произвольным арестам, штрафам и даже уголовным приговорам, выносимым от имени Республики Беларусь. Однако текущий год стал своеобразным прорывом в фабрикации дел и уголовных преследований по политическим мотивам, с заранее прописанными ролями и известным результатом.

Расправа над участниками Площади

Провокация 19-го декабря по отношению к участникам мирной акции протеста с избиением кандидатов и членов их команд получила «достойный» продолжение в многочисленных судебных процессах. На скамье подсудимых оказались люди, ещё вчера претендовавших на высший пост в государстве.

Даже сегодня сложно сказать, что двигало диктатором в тот вечер – страх, желание запугать общество или же жажда мести оппонентам, который позарились на власть.

Но судебный конвейер сработал без сбоев: все виноваты и все преступники. В некоторой степени даже жалко судей, которых заставили выносить приговоры не по закону и против совести. Хотя, в первую очередь, это их выбор. Ведь уже никого не удивляет отсутствие демаршей со стороны судей, которые отказываются выполнять преступные требования …

Дело Алеся Беляцкого

Если раньше уголовные расправы осуществлялись над людьми, которые подали открытый политический вызов режиму, то дело Беляцкого обнаружила новый тренд в использовании властями такого инструмента, как суд.

С одной стороны, здесь имеет место сигнал неправительственным организациям об использовании донорской помощи из-за рубежа (на фоне заявлений западных политиков о расширении поддержки гражданского общества), с другой, – демонстрация неотвратимости наказания всем, кто оказывает помощь политическим оппонентам (юридическую, материальную и т. д.).

Плевок в сторону стран Евросоюза, передергивание фактов и использованием документов, которые невозможно положить в основу обвинения, пренебрежение законами и принципами права – вот основа и содержание процесса.

Дело Коновалова-Ковалева

В этом процессе все изначально пошло как-то неестественно. Это касается и той скорости, с которой задержали террористов, и навешивание на них других дел, связанных со взрывами, и скорость процесса. Но самое главное, это недоверие к суду со стороны общества.

Произошла трагедия, погибли люди, в Беларуси такое случилось впервые за последние десятки лет. Общество ожидало справедливого судебного разбирательства и наказания виновных за содеянное. И что получило? Вместо монстров, преступления которых, как и мотивы его совершения, предъявили людей, вина которых сомнительна, и которые вызывают не ненависть, а жалость.

При этом чиновники от правоохранительных органов усиленно пытаются убедить общественность в том, что эти простые парни действовали в одиночку, что за ними никто не стоит и что совершали преступления только с целью дестабилизации обстановки. Но в этом и заключается самая большая проблема: чем больше таких заверений, тем меньше доверия к следствию и суду. Поспешно вынесен смертный приговор оценить иначе, как желание избавиться от ненужных свидетел

Приговор окончательный. Отказ в помиловании только усилит уверенность в их невиновности …

Васіль Палякоў, Гомель

Паводле gomelspring.org,
Падрыхтаваў Алесь ЛЕТА,
Беларускі Праўны Партал,
by.prava-by.info

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>