2012 20/03

Канстытуцыйны суд

Склаўшаяся ў Беларусі практыка паказвае, што механізмы канстытуцыйнага кантролю й абароны правоў грамадзянаў тут працуюць вельмі спэцыфічна, выбарачна. Усё залежыць ад таго, якая сфэра Міжнародных стандартаў права закранаецца, сацыяльна-эканамічная альбо грамадзка-палітычная, датычная агульна прызнаных правоў чалавека, адлюстраваных у Міжнародным Пакце аб грамадзянскіх і палітычных правах (МПГіПП).

Адносна апошняй сфэры, варта з усёй адказнасьцю зазначыць, што яна насуперак абавязальніцтваў Беларусі як краіны-удзельніцы МПГіПП па безумоўным й дакладным выкананьні дадзенай міжнароднай дамовы ў галіне правоў і свабодаў грамадзянаў, фактычна апынулася пад ідэалягічнай забаронаю ва ўмовах склаўшагася тут палітычнага рэжыму кіраваньня дзяржавай.

Што тычыцца ўпаўнаважаных па законе суб’ектаў права ў выглядзе дзяржаўных ворганаў (парлямэнту ды ўраду), а таксама прэзыдэнта, дык у такіх умовах яны аніколі не ўзьнімалі й не ўзьнімаюць перад Канстытуцыйным судом пытаньняў неадпаведнасьці дзейснага заканадаўства й судовай практыкі Асноўнаму Закону, канстытуцыйным і міжнародным стандартам права ў галіне правоў чалавека.

А спробы саміх грамадзянаў неяк абараніцца сутыкаюцца з усё той жа, як атрымліваецца на практыцы, найвышэйшай за Асноўны Закон ідэалягічнай мэтазгоднасьцю ў судах усіх узроўняў. Пры гэтым, ні сам Канстытуцыйны суд, ні ўпаўнаважаныя суб’екты права пад цяжарам “ідэалягічнага табу” на сфэру правоў і свабодаў грамадзянаў – не гатовыя належным чынам рэагаваць на трывожныя сыгналы ад грамадзянаў, ставіць і разглядаць дадзеныя праблемныя пытаньні, а ў выніку – садзейнічаць належнай імплемэнтацыі міжнародных праўных стандартаў у заканадаўства й судовую практыку краіны, дабівацца безумоўнага й дакладнага выкананьня кантытуцыйных імпэратываў у галіне правоў чалавека на нацыянальнай тэрыторыі Беларусі.

Дадзеная, па-сутнасьці ідэалягічна “забароненая тэматыка”, датычная правоў на мірныя сходы, свабоду асацыяцыяў, сумленьня й перакананьняў, безперашкодны распаўсюд інфармацыі, свабоду перасоўваньняў, асабістую недатыкальнасьць грамадзянаў …, як аказваецца, – знаходзіцца пад пільным кантролям “палітычнага рэжыму”. Апошні, сканцэтраваўшы ўладу й падпарадкаваўшы сыстэму правасудзьдзя, фактычна не дапускае разгляду дадзеных пытаньняў у належным праўным рэчышчы, блякуе наўпростае дзеяньне асноўнага Закону й належнага выкананьня канстытуцыйных нормаў.

У дадзенай сытуацыі мае сэнс ясна й адназначна канстатаваць, што судовая сыстэмы й Канстытуцыйны суд краіны – не выконваюць сваіх прафэсыйных функцыяў і даўно пераўтварыліся тут у мэханізм легалізацыі абмежавньня права, правоў і свабодаў грамадзянаў. І не дзіўна, што яны дзейнічаюць цалкам мэтанакіравана й падпарадкаваныя дзейснай “вэртыкалі ўлады”, у межах рэпрэсыўнага апарату аўтарытарна-каманднай палітычнай сыстэмы, створанай у Беларусі.

Далей прапануем кароткі відэа ролік праўнага зьместу: наконт звароту гомельскіх праваабаронцаў, Леаніда Судаленкі й Васіля Палякова, у Канстытуцыйны суд і праблемы наўпростага канстытуцыйнага звароту грамадзянаў, а таксама няздольнасьці вышэйшага Канстытуцыйнага воргану Беларусі вырашаць калізыі дзейснага заканадаўства, у прыватнасьці, адносна адвольных адміністратыўных затрыманьняў і арыштаў грамадзянаў з пазбаўленьнем іх волі да вынясеньня належнага па законе рашэньня суда.

ВІДЭА – ТУТ


*
*
(Паведамленьне, рас.)

Граждане лишены права на конституционную защиту (видео)

Сложившаяся в Беларуси практика показывает, что механизмы конституционного контроля и защиты прав граждан здесь работают очень специфически, выборочно. Все зависит от того, какая сфера Международных стандартов права затрагивается, социально-экономическая или общественно-политическая, касающаяся общепризнанных прав человека, отраженных в Международном Пакте о гражданских и политических правах (МПГиПП).

Относительно последней сферы, следует со всей ответственностью сказать, что она вопреки обязательств Беларуси как страны-участницы МПГиПП по безусловному и точному выполнению данного международного договора в области прав и свобод граждан, фактически оказалась под идеологическим запретом в условиях склавшегося здесь политического режима управления государством.

Что касается уполномоченных по закону субъектов права в виде государственных органов (парламента и правительства), а также президента, то в таких условиях они никогда не поднимали и не поднимают перед Конституционным судом вопросов несоответствия действующего законодательства и судебной практики Основному Закону, конституционным и международным стандартам права в области прав человека.

А попытки самих граждан как-то защититься сталкиваются со всё той же, как получается на практике, главнейшей за Основной Закон идеологической целесообразностью в судах всех уровней. При этом, ни сам Конституционный суд, ни уполномоченные субъекты права под тяжестью «идеологического табу” на сферу прав и свобод граждан – не готовы должным образом реагировать на тревожные сигналы от граждан, ставить и рассматривать данные проблемные вопросы, а в итоге – способствовать надлежащей имплементации международных правовых стандартов в законодательство и судебную практику страны, добиваться безусловного и точного исполнения контитуционных императивов в области прав человека на национальной территории Беларуси.

Данная, по сути идеологически “запрещенная тематика”, касающаяся прав на мирные собрания, свободу ассоциаций, совести и убеждений, беспрепятственное распространение информации, свободу передвижения, личную неприкосновенность граждан …, как оказывается, – находится под пристальным контролем “политического режима». Последний, сконцентрировав власть и подчинив систему правосудия, фактически не допускает рассмотрения данных вопросов в надлежащем правовом русле, блокирует прямое действие основного закона и надлежащего выполнения конституционных норм.

В данной ситуации имеет смысл ясно и однозначно констатировать, что судебная системы и Конституционный суд страны – не выполняют своих профессиональных функций и давно превратились здесь в механизм легализации ограничения права, прав и свобод граждан. И не удивительно, что они действуют вполне целенаправленно и подчинены действующей “вертикали власти”, в рамках репрессивного аппарата авторитарно-командной политической системы, созданной в Беларуси.

Далее предлагаем краткий видео ролик правового содержания: насчёт обращения гомельских правозащитников, Леонида Судаленко и Василия Полякова, в Конституционный суд, проблемы прямого конституционного обращения граждан, а также неспособности высшего Конституционного органа Беларуси решать коллизии действующего законодательства, в частности, относительно произвольных административных задержаний и арестов граждан с лишением их свободы до необходимого по закону решения суда.

ВИДЕО – ЗДЕСЬ

Алесь Вольны,
Беларускі Праўны Партал,
by.prava-by.info

Цэтлікі: , , ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>