2012 19/06
Барыс Звоскаў

Барыс Звоскаў

У Менску сябры, вучні, калегі, родныя й блізкія разьвіталіся з праваабаронцам Барысам Звоскавым, які сыйшоў з жыцьця пасьля працяглай невылечнай хваробы, але да апошняга часу працягваў змагацца, як за ўласнае жыцьцё, гэтак і за лепшую будучыню для кожнага з нас, за вольную й праўную Беларусь.

Грамадзянскую паніхіду, якая адбылася ў часе разьвітаньня з нябожчыкам, з 13-00 да 15-00, праводзіў праваабаронца зь Віцебску, Павал Левінаў.

Правесьці Барыса Звоскава ў апошні шлях прыйшлі вядомыя ў Беларусі людзі. Некаторыя прыехалі з Украіны й Польшчы, з розных куткоў Беларусі.

Было шмат кветак, тэлеграмаў ад вядомых арганізацыяў, шчырых выказваньняў, спачувальных прамоваў.

З выступу старшыні ДПЧ у Вільні, Тацяны Рэвякі, сталася вядомым, што кіраўніцтвам арганізацыі было прынятае рашэньне назваць Беларускі Дом Правоў Чалавека ў выгнаньні (Вільня) імём Барыса Звоскава.

Павал Левінаў

У вянок памяці Праваабаронцы

Вядомы беларускі праваабаронца Барыс Звоскаў быў адным з заснавальнікаў аб’яднаньня “Праўная ініцыятыва”, першым прэзыдэнтам Беларускага Дома правоў чалавека, у 2008-м годзе быў уганараваны прэміяй “Праваабаронца году Беларусі”.

Калегі па праваабарончай дзейнасьці з розных краінаў дзеляцца сваімі сьветлымі ўспамінамі пра Чалавека й Праваабаронцу зь вялікай літары.

Навэла Джафарова
і Дзіляра Эфендзіева, Таварыства абароны правоў жанчынаў Азэрбайджану ім. Д.Аліевай:

“Нас глыбока засмуціла вестка пра сьмерць нашага калегі Барыса Звоскава, якога мы ведалі як адданага справе праваабаронцу, годнага, разумнага і высакароднага чалавека. Ягоная адданасьць сваёй справе й глыбокая прыстойнасьць набыла яму павагу і ўдзячнасьць усіх, каму даводзілася зь ім сустракацца. Яшчэ цяжэй прыняць думку аб тым, што мы страцілі вернага й надзейнага сябра – гэта вялікая страта для ўсіх, каму неабыякавыя правы чалавека”.

Іна Кулей, кіраўнічка Камітэту дапамогі рэпрэсаваным “Салідарнасьць”:

“Адчуваю горыч страты … Барыс Ігаравіч – настаўнік, калега, сябра. Мы знаёмыя яшчэ з 1998 году. Барыс Ігаравіч прыяжджаў на судовы працэс ў Берасьце бараніць ад закрыцьця за “падрыўную” дзейнасьць Берасьцейскі цэнтар падтрымкі грамадзкіх ініцыятываў “Вежа”, якім я кіравала. Працавалі ў партнэрскіх праграмах, разам распрацоўвалі й падтрымлівалі Праўную клініку для стажыроўкі маладых юрыстаў. Мяккі, выхаваны, інтэлігентны чалавек, спакойны й цярплівы. І разам з тым моцны, настойлівы, нязломны, калі выступае ў абарону правоў чалавека. Сьветлая памяць цудоўнаму Чалавеку й Праваабаронцу зь Вялікай літары Барысу Ігаравічу Звоскаву!”

Тацяна Рэвяка, сябра Рады Праваабарончага Цэнтру “Вясна”:

“Барыс Ігаравіч для мяне быў ня толькі ўзорам прафэсыяналізму і адказнага стаўленьня да справы, але й прыкладам глыбокага, паважлівага ды чалавечнага стаўленьня да людзей. Мяне вельмі ўражвала, калі ён, хворы, трываючы боль, з хваляваньнем, суперажываньнем і горыччу казаў пра цяжкасьці, якія Бяляцкі перажывае ў турме, прапаноўваў варыянты ягонае абароны, як ён – трываючы боль – прыйшоў у суд да Алеся. У кожнай размове з Барысам Ігаравічам гучала тэма дапамогі тым, каму цяжка. Такому суперажываньню нельга навучыцца – зь ім трэба нарадзіцца. Магчыма, гэтая неабыякавасьць да людзей і прывяла яго ў такую ​​няпростую праваабарончы сфэру. Неверагодна шкада, што так хутка Барыса Ігаравіча ня стала …”

Людміла Ульяшына, Фонд Дома правоў чалавека, Осла:

“Момант весткі аб сьмерці Барыса стаўся шокам – немагчыма было паверыць, што хвароба адолела волю й жыцьцесцьвярджальную сілу Барыса, накіраваную заўсёды на працяг ягонае справы. Я знаёмая з Барысам з 2005 году, з таго часу ён заўсёды быў апорай праграмы Міжнароднае права ў праваабарончай дзейнасьці. Слова Барыса заўсёды было дакладным і сумленным. Ён укладаў у кожнае дзеяньне вельмі глыбокі й важны сэнс. Думаю, таму ўсё, што ён рабіў, працягвае жыць.
Для мяне сыход Барыса – гэтай страта нейкай часткі мяне самой, так шмат было зьвязана зь ім! Яго вера ў неабходнасьць працягваць працу за правы чалавека засталася з намі усімі, хто меў магчымасьць вучыцца ў яго. Ягоная сьціпласьць і глыбокая прыстойнасьць сталіся стандартам, на які трэба раўняцца нам, ягоным калегам, пасьлядоўнікам”.

Ганна Герасімава, Беларускі Дом правоў чалавека, Вільня:

“Барыс Ігаравіч быў (і чаму быў, ён і ёсьць, і будзе для мяне) чалавекам цалкам неверагоднай сумленнасьці й прыстойнасьці, якія рэдка сустракаюцца, і гэтым заўсёды мяне захапляў. Ён быў вельмі адданы сваёй справе, і грамадзкія інтарэсы былі для яго не пустым гукам, іх ён неяк заўсёды ставіў вышэй сваіх – ужо будучы сур’ёзна хворым, усё роўна актыўна ўдзельнічаў у праваабарончай працы, прыяжджаў у Вільню, вылучаў новыя ініцыятывы, якія датычацца правоў чалавека, і ўвесь час усё па справе й разумна – як гэта заўсёды ў яго было. Пакідала нейкія рэчы на ​​потым – вось, адчуе сябе лепш, пагаворым пра тое й пра гэта, а цяпер таго “потым” ўжо ня будзе … “

Вольга Саламатава, Гэльсынскі фонд правоў чалавека, Польшча:

“З болем і сумам мы прынялі вестку пра сьмерць Барыса Ігаравіча Звоскава – нашага беларускага сябра й калегі. Для нас Барыс быў і застанецца вельмі сумленным, наўпростым, мудрым чалавекам, Абаронцам правоў чалавека зь вялікай літары. Барыс унёс неацэнны ўнёсак у прасоўваньне стандартаў правоў чалавека ў Беларусі ды адукацыю ў гэтай галіне. Не баяўся гаварыць аб праблемах і цяжкасьцях, якія існуюць у краіне, зь нязьменнай самааддачаю стараўся працаваць для паляпшэньня сытуацыі й абароны правоў чалавека, як на нацыянальным, гэтак і на міжнародным узроўнях. Быў чалавекам, аўтарытэт і прафэсыяналізм якога не падлягаюць сумневу. Праваабарончы рух панёс вялікую страту, такіх людзей, як Барыс, замяніць вельмі складана.”

Эніра Браніцкая, Камітэт па абароне рэпрэсаваных «Салідарнасьць»:

“Мне пашчасьціла й павучыцца ў Барыса Ігаравіча (у 2005 ён чытаў нам свой легендарны курс – “Грамадзянін і сьледства” і як жыцьцё паказала, курс быў больш чым карысным), і ў апошнія гады – папрацаваць з Барысам Ігаравічам. Такой правільнасьці, дакладнасьці ва ўсіх дробязях – я даўно – а можа, і ніколі – не сустракала ў нашым сэктары. Але больш за ўсё мяне ўражвала ягонае: “думаць Правы Чалавека”. Не ведаю, як па-іншаму сказаць. Ён быў філёзафам правоў чалавека, ён бачыў вялікія мэты ды вялікія сэнсы й дзеля гэтага жыў.”

Aлесь Бяляцкі са зьняволеньня: “Барыс Звоскаў быў надзейным паплечнікам, неверагодна сьціплым і сумленным чалавекам”

Дапоўнена з выкарыстаньнем матэрыялаў сайтаў protivpytok.org і spring96.org

ЗАПРАШЭНЬНЕ ДА ПРАДСТАЎНІКОЎ БЕЛАРУСКАЙ І МІЖНАРОДНАЙ ГРАМАДЗЯНСКАЙ СУПОЛЬНАСЬЦІ, ДА ЎСІХ УДЗЕЛЬНІКАЎ ПРАВААБАРОНЧАГА РУХУ, ДА ГРАМАДЗЯНАЎ!

Калі вы ведалі Барыса Звоскава пры жыцьці, прадстаўляем Вам магчымасьць выказаць колькі словаў у памяць аб гэтым выбітным чалавеку, праваабаронцы, які сыйшоў з жыцьця 17.06.2012 ва ўзросьце 63 гадоў, імём якога вырашана назваць сёньня вядомы ўжо многім у Беларусі й па-за ейнымі межамі Беларускі Дом Правоў Чалавека ў Вільні, першым старшынёю й адным з стваральнікаў якога ён быў.

Таксама, калі вы пажадаеце напісаць артыкул, эсэ альбо даслаць для публікацыі фотафакты з удзелам сп. Барыса, любыя дакумэнтальныя матэрыялы, зьвязаныя з жыцьцём і дзейнасьцю гэтага цудоўнага чалавека – гэта можна таксама зрабіць на электронную адрэсу, wwwbpp@gmail.com, Беларускага Праўнага Парталу.

*
*
(ПЕРАКЛАД, рас.)

Прощание с Учителем и другом … Борис Звозсков навсегда останется с нами!

В Минске друзья, ученики, коллеги, родные и близкие простились с правозащитником Борисом Звозскавым, который ушёл из жизни после продолжительной неизлечимой болезни, но до последнего времени продолжал бороться, как за собственную жизнь, так и за лучшее будущее для каждого из нас, за свободную и правовую Беларусь.

Гражданскую панихиду, состоявшуюся во время прощания с покойным, с 13-00 до 15-00, проводил правозащитник из Витебска, Павел Левинов.

Провести Бориса Звозскова в последний путь пришли известные в Беларуси люди. Некоторые приехали из Украины и Польши, из разных уголков Беларуси.

Было много цветов, телеграмм от известных организаций, искренних высказываний, сочувственных речей.

Из выступления председателя ДПЧ в Вильнюсе, Татьяны Ревяко, стало известным, что руководством организации было принято решение назвать Белорусский Дом прав человека в изгнании (Вильнюс) именем Бориса Звозскова.

 

В венок памяти Правозащитника

Известный белорусский правозащитник Борис Звозсков был одним из основателей объединения «Правовая инициатива», первым президентом Белорусского Дома прав человека, в 2008-м году был удостоен премии “Правозащитник года Беларуси”.

Коллеги по правозащитной деятельности из разных стран делятся своими светлыми воспоминаниями о Человеке и Правозащитника с большой буквы.

Новелла Жафарова
и Диляра Эфендиева , Общество защиты прав женщин Азербайджана им. Д.Алиевай :

“Нас глубоко огорчило известие о смерти нашего коллеги Бориса Звоскава, которого мы знали как преданного делу правозащитника, достойного, умного и благородного человека. Его преданность своему делу и глубокая порядочность приобрела ему уважение и благодарность всех, кому приходилось с ним встречаться. Ещё труднее принять мысль о том, что мы потеряли верного и надежного друга – это большая потеря для всех, кому небезразличны права человека “.

Инна Кулей, руководитель ​​Комитета помощи репрессированным «Солидарность»:

“Чувствую горечь утраты … Борис Игоревич – учитель, коллега, друг. Мы знакомы ещё с 1998 года. Борис Игоревич приезжал на судебный процесс в Брест защищать от закрытия за “подрывную” деятельность Брестский центр поддержки общественных инициатив “Вежа”, которым я руководила. Работали в партнерских программах, вместе разрабатывали и поддерживали правовую клинику для стажировки молодых юристов. Мягкий, воспитанный, интеллигентный человек, спокойный и терпеливый. И вместе с тем сильный, настойчивый, несгибаемый, когда выступает в защиту прав человека. Светлая память прекрасному Человеку и Правозащитнику с Большой буквы Борису Игоревичу Звозскову!”

Татьяна Ревяко, член Совета Правозащитного Центра «Весна»:

“Борис Игоревич для меня был не только образцом профессионализма и ответственного отношения к делу, но и примером глубокого, уважительного и человечного отношения к людям. Меня очень поражало, когда он, больной, превозмогая боль, с волнением, сопереживанием и горечью говорил о трудностях, которые Беляцкий переживает в тюрьме, предлагал варианты его защиты, как он – превозмогая боль – пришёл в суд к Алесю. В каждой беседе с Борисом Игоревичем звучала тема помощи тем, кому трудно. Такому сопереживанию нельзя научиться – с ним надо родиться. Возможно, эта неравнодушие к людям и привело его в такую ​​непростую правозащитную сферу. Невероятно жаль, что так быстро Бориса Игоревича не стало … “

Людмила Ульяшина, Фонд домов прав человека, Осло:

“Момент вести о смерти Бориса стал шоком – невозможно было поверить, что болезнь одолела волю и жизнеутверждающую силу Бориса, направленную всегда на продолжение его дела. Я знакома с Борисом с 2005 года, с тех пор он всегда был опорой программы Международное право в правозащитной деятельности. Слово Бориса всегда было точным и честным. Он вкладывал в каждое действие очень глубокий и важный смысл. Думаю, поэтому всё, что он делал, продолжает жить.
Для меня уход Бориса – этой потеря какой-то части меня самой, так много было связано с ним! Его вера в необходимость продолжать работу за права человека осталась с нами всеми, кто имел возможность учиться у него. Его скромность и глубокая порядочность стали стандартом, на который нужно равняться нам, его коллегам, последователям”.

Анна Герасимова, Белорусский Дом прав человека, Вильнюс:

“Борис Игоревич был (и почему был, он и есть, и будет для меня) человеком совершенно невероятной честности и порядочности, которые редко встречаются, и этим всегда меня восхищал. Он был очень предан своему делу, и общественные интересы были для него не пустым звуком, их он как-то всегда ставил выше своих – уже будучи серьёзно больным, всё равно активно участвовал в правозащитной работе, приезжал в Вильнюс, выдвигал новые инициативы, касающиеся прав человека, и все время всё по делу и разумно – как это всегда у него было. Оставляла какие-то вещи на потом – вот, почувствует себя лучше, поговорим о том и об этом, а теперь этого “потом” уже не будет … “

Ольга Саломатова, Хельсинкский фонд прав человека, Польша:

“С болью и грустью мы приняли известие о смерти Бориса Игоревича Звозскова – нашего белорусского друга и коллеги. Для нас Борис был и останется очень честным, прямым, мудрым человеком, Защитником прав человека с большой буквы. Борис внес неоценимый вклад в продвижение стандартов прав человека в Беларуси и образование в этой области. Не боялся говорить о проблемах и трудностях, которые существуют в стране, с неизменной самоотдачей старался работать для улучшения ситуации и защиты прав человека, как на национальном, так и на международном уровнях. Был человеком, авторитет и профессионализм которого не подлежат сомнению. Правозащитное движение понесло большую потерю, таких людей, как Борис, заменить очень сложно.”

Энира Броницкая, Комитет по защите репрессированных «Солидарность»:

“Мне повезло и поучиться у Бориса Игоревича (в 2005 он читал нам свой легендарный курс -” Гражданин и следствие” и как жизнь показала, курс был более полезным), и в последние годы – поработать с Борисом Игоревичем. Такой правильности, точности во всех мелочах – я давно – а может, и никогда – не встречала в нашем секторе. Но больше всего меня поражало его: “думать Права Человека”. Не знаю, как по-другому сказать. Он был философом прав человека, он видел большие цели и большие смыслы и ради этого жил.”

Алесь Беляцкий из заточения: “Борис Звозсков был надежным соратником, невероятно скромным и честным человеком”

Дополнено с использованием материалов сайтов protivpytok.org и spring96.org

ПРИГЛАШЕНИЕ К ПРЕДСТАВИТЕЛЯМ БЕЛОРУССКОГО И МЕЖДУНАРОДНОГО ГРАЖДАНСКОГО СООБЩЕСТВА, КО ВСЕМ УЧАСТНИКАМ ПРАВОЗАЩИТНОГО ДВИЖЕНИЯ, К ГРАЖДАНАМ!

Если вы знали Бориса Звозскова при жизни, предоставляем Вам возможность высказать несколько слов в память об этом выдающемся человеке, правозащитнике, который ушёл из жизни 17.06.2012 в возрасте 63 лет, именем которого решено назвать сегодня известный уже многим в Беларуси и за рубежом Белорусский Дом Прав Человека в Вильнюсе, первым председателем и одним из создателей которого он являлся.

Также, если вы захотите написать статью, эссе или прислать для публикации фотофакты с участием Бориса Звозскова, любые документальные материалы, связанные с жизнью и деятельностью этого замечательного человека – это можно также сделать на электронный адрес, wwwbpp@gmail.com, Беларуского Правового Портала.

Алесь ЛETA,
Беларускі Праўны Партал,
prava-by.info

Фота: Аляксей Лапіцкі

Цэтлікі: ,

2 thoughts on “Разьвітаньне з Настаўнікам і сябрам … Барыс Звоскаў назаўсёды застанецца з намі! (дапоўнена)”

  1. Праваабронца ПЦ “Вясна” з Жодзіна, Аляксей Лапіцкі:
    – Cпадар Барыс запомніцца мне цудоўнейшым чалавекам, заўсёды мэтаскіраваным, дабразычлівым і сьціплым, адказным і сумленным прафэсыяналам, майстрам сваёй справы, адданым ёй цалкам. Ён быў Настаўнікам і сябрам, інтэлігентным, надзейным, зь якім можна было свабодна дыскутаваць, нават часам і не пагаджацца, але заўсёды адчуваць павагу да свайго меркаваньня.

    Тыя веды, якія я атрымаў у часе навучаньня – не адзін раз спатрэбіліся й сапраўды дапамагалі ў барацьбе за ўласныя правы, правы й свабоды актывістаў грамадзянскай супольнасьці, за права “Чалавекам звацца ўва ўласнай краіне”.

    Страта Барыса, гэта страта яшчэ аднаго магутнага байца за свабодную й праўную Беларусь. Але я веру ў тое, што справа нашага Настаўніка й сябра не прападзе дарэмна. Паплечнікі, сябры й вучні, аднадумцы – гэта непераможная армія змагароў за нашу агульную правую справу, у якой ня можа быць іншага фіналу, акрамя поўнай і безумоўнай перамогі.

    Бо тая праўда, за якую змагаўся Барыс, якая жыве ў нас, за якую змагаюцца праваабаронцы тут і цяпер у Беларусі – гэта аб’ектыўная ісьціна, час для якой рана ці позна абавязкова прыйдзе. Трэба яшчэ раз навучыцца ў Барыса ўпартасьці й натхненьню ў барацьбе за лепшыя перамены. Варта сабраць усе наяўныя здаровыя сілы й выканаць сваю працу на выдатна.

    Будзьма разам. І – пераможам!

  2. Для мяне Барыс Ігаравіч на працягу звыш 10 год быў не проста калегам. Ён быў мой Сябра і Настаўнік. Сыход з жыцця любога чалавека – цяжкая страта. Але ёсць людзі, сыход якіх проста змяняе навакольны свет. Утвараецца пралом, які не запоўніць. Застаецца добрая памяць пра той час, які падарыў мне сяброўства з такім цудоўным Чалавекам. Бывай, Барыс. Паклонімся чалавеку і памаўчым…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>