Не забірай жыцьцё!
2012 01/07
...

Мясцовыя праваабаронцы канстатуюць, што жыхары рэгіёну практычна не карыстаюцца даступнымі ім інстытутамі Араганізацыі Аб’яднаных Нацый для абароны сваіх правоў. За ўсю гісторыю незалежнай Беларусі вядома ўсяго некалькі выпадкаў, калі салігорцы скардзіліся ў Камітэт ААН па правах чалавека. (далей – правапіс першакрыніцы)

Першы такі выпадак – зварот былога падпалкоўнік салігорскай міліцыі Віктара Малочкі. Пачынаючы з 2003 году, ён цягам трох год у розных нацыянальных інстанцыях аспрэчваў сваё незаконнае звальненне з Салігорскага цэнтра занятасці, дзе працаваў пасля выхаду на пенсію са структураў фінансавай міліцыі. У 2006 годзе ён накіраваў скаргу ў Камітэт ААН, палічыўшы парушаным яго права на незалежнае і бесстаронняе судовае разбіральніцтва, гарантаване артыкулам 14 Міжнароднага пакту аб грамадзянскіх і палітычных правах. Аднак Камітэт, які не ўпаўнаважаны пераглядаць ацэнку фактаў і доказаў, зробленую нацыянальнымі судамі, скаргу да разгляду не прыняў.

Салігорскі праваабаронца з Беларускага Хельсінскага Камітэту Леанід Мархотка ў 2008 годзе накіраваў у Камітэт па правах чалавека ААН адразу чатыры скаргі. Яны тычыліся пераважна парушэння яго права на свабоду выказвання і свабоду мірных сходаў. Зрэшты, з-за недахопу досведу і інфармацыі аб працэдуры разгляду справаў, праваабаронца не здолеў падрыхтаваць звароты, якія б адпавядалі патрабаванням Камітэта. Такім чынам, скаргі Леаніда Мархоткі не былі разгледжаны.

Найбольш гучным зваротам у Камітэт па правах чалавека ААН з Салігоршчыны быў зварот маці асуджанага да смяротнага пакарання Андрэя Жука. У 2009 годзе яна накіравала ў Камітэт індывідуальную скаргу з просьбай зарэгістраваць яе ў неадкладным парадку. Скарга была прынятая і Рэспубліка Беларусь атрымала ноту Упраўлення вярхоўнага камісара ААН па правах чалавека аб рэгістрацыі гэтага індывідуальнага звароту. Працэдура КПЧ прадугледжвае патрабаванне не прыводзіць у выкананне смяротныя прысуды, пакуль справа знаходзіцца на разглядзе КПЧ. Тым не менш смяротны прысуд быў прыведзены ў выкананне да завяршэння працэдуры разгляду скаргі Камітэтам па правах чалавека ААН.

Яшчэ адным жыхаром Салігорскага рэгіёна, які наікраваў скаргу ў ААН, стаў мясцовы актывіст кампаніі “Еўрапейская Беларусь” Уладзімір Лемеш. Маладзён абвінаваціў беларускія ўлады ў выкраданні і несправядлівым судзе. Сутнасць справы палягала ў тым, што ў лістападзе 2009 года актывіст быў схоплены ў беларускай сталіцы супрацоўнікамі міліцыі. Хлопца зацягнулі ў мікрааўтобус без нумарных знакаў, надзелі кайданкі і вывезлі за межы Менска, дзе папярэдзілі, каб ён спыніў сваю апазіцыйную дзейнасць. У канцы 2010 года Камітэт ААН скргу да разгляду прыняў і ўжо ў 2011 годзе маладзёну быў дасланы адказ беларускіх уладаў па гэтай справе. Уладзімір Лемеш накіраваў у Камітэт свае каментары і заўвагі па адказу ўладаў. Справа рухалася да прызнаня Камітэтам ААН факту парушэння правоў. Аднак ў сакавіку 2012 году маладзён атрымаў ад Камітэта копію заявы беларускага ўрада, перададзенага ва Упраўленне вярхоўнага камісара ААН па правах чалавека, аб верагодным непрызнанні Рэспублікай Беларусь рашэння, якое можа быць прынята Камітэтам па скарзе Лемеша. Як падзеі будуць развівацца далей – пакажа час. У любым выпадку, справа яшчэ знаходзіцца на разглядзе ў ААН.

*
*
(Паведамленьне, рас.)

Солигорчане изредка обращаются в ООН для защиты своих прав

Местные правозащитники констатируют, что жители региона практически не пользуются доступными им институтами Организации Объединенных Наций для защиты своих прав. За всю историю независимой Беларуси известно всего несколько случаев, когда солигорчане жаловались в Комитет ООН по правам человека.

Первый такой случай – обращение бывшего подполковника солигорской милиции Виктора Молочко. Начиная с 2003 года, он в течение трёех лет в различных национальных инстанциях оспаривал своё незаконное увольнение из Солигорского центра занятости, где работал после выхода на пенсию из структур финансовой милиции. В 2006 году он направил жалобу в Комитет ООН, посчитав нарушенным его право на независимое и беспристрастное судебное разбирательство, гарантированное статьей 14 Международного пакта о гражданских и политических правах. Однако Комитет, который не уполномочен пересматривать оценку фактов и доказательств, сделанную национальными судами, жалобу к рассмотрению не принял.

Солигорский правозащитник из Белорусского Хельсинского Комитета Леонид Мархотко в 2008 году направил в Комитет по правам человека ООН сразу четыре жалобы. Они касались преимущественно нарушения его права на свободу выражения мнений и свободу мирных собраний. Впрочем, из-за недостатка опыта и информации о процедуре рассмотрения дел, правозащитник не смог подготовить обращения, которые бы соответствовали требованиям Комитета. Таким образом, жалобы Леонида Мархотко не были рассмотрены.

Наиболее громким обращением в Комитет по правам человека ООН из Солигорского района было обращение матери приговоренного к смертной казни Андрея Жука. В 2009 году она направила в Комитет индивидуальную жалобу с просьбой зарегистрировать её в неотложном порядке. Жалоба была принята и Республика Беларусь получила ноту Управления верховного комиссара ООН по правам человека о регистрации этого индивидуального обращения. Процедура КПЧ предусматривает требование не приводить в исполнение смертные приговоры, пока дело находится на рассмотрении КПЧ. Тем не менее, смертный приговор был приведен в исполнение до завершения процедуры рассмотрения жалобы Комитетом по правам человека ООН.

Ещё одним жителем Солигорского региона, который направлял жалобу в ООН, стал местный активист кампании «Европейская Беларусь» Владимир Лемеш. Молодой человек обвинил белорусские власти в похищении и несправедливом суде. Суть дела заключалась в том, что в ноябре 2009 года активист был схвачен в белорусской столице сотрудниками милиции. Парня затащили в микроавтобус без номерных знаков, надели наручники и вывезли за пределы Минска, где предупредили, чтобы он прекратил свою оппозиционную деятельность. В конце 2010 года Комитет ООН жалобу к рассмотрению принял и уже в 2011 году молодому человеку был прислан ответ белорусских властей по этому делу. Владимир Лемеш направил в Комитет свои комментарии и замечания по ответу властей. Дело двигалось к признанию Комитетом ООН факта нарушения прав. Однако в марте 2012 года молодой человек получил от Комитета копию заявления белорусского правительства, переданного в Управление верховного комиссара ООН по правам человека, о вероятном непризнании Беларусью решения, которое может быть принято Комитетом по жалобе Лемеша. Как события будут развиваться дальше – покажет время. В любом случае, дело ещё находится на рассмотрении в ООН.

Паводле spring96.org,
Падрыхтаваў Алесь ЛЕТА,
Беларускі Праўны Партал,
by.prava-by.info

Цэтлікі: ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>