2013 03/03

Камітэт ААН па правах чалавека прызнаў скаргу сябры КХП-БНФ Сяргея Каваленкі “непрыймальнай па прычыне неабаснавальнасьці”. Такім чынам, паведамленьне ў камітэт, у якім ставіліся пытаньні прызнаньня факту парушэньня правоў віцебскага актывіста, прадугледжаных артыкуламі 2, 14, 19, 26 Міжнароднага пакту аб грамадзянскіх і палітычных правах, не прайшло этапу вызначанай працэдуры й далей не разглядалася па сутнасьці.

Нагадаем, што Сяргей Каваленка зьвярнуўся ў КПЧ ААН пасьля таго, як Кастрычніцкі райсуд Віцебску за вывешваньне 7 студзеня 2010 году сьцягу на гарадзкой ялінцы ў цэнтры гораду прызнаў яго вінаватым у зьдзяйсьненьні «дзеяньняў, якія груба парушаюць грамадзкі парадак», прадугледжаных артыкуламі 339 і 363 Крымінальнага кодэксу.

Артыкул 14 пакту, у парушэньні якога абвінавачваў у сваім паведамленьні ўлады Беларусі Сяргей Каваленка, у прыватнасьці, абвяшчае: «Усе людзі роўныя перад судамі й трыбуналамі. Пры разглядзе любога крымінальнага абвінавачаньня супраць асобы альбо вызначэньні ейных правоў ці абавязкаў кожны чалавек мае права на справядлівы й публічны разгляд справы кампэтэнтным, незалежным ды бесстароньнім судом… Пры прад’яўленьні крымінальнага абвінавачаньня кожны мае права на… выклік і допыт ягоных сьведкаў ад свайго імя на тых самых умовах, на якіх сьведкі выступаюць супраць яго».

Сяргей Каваленка заяўляў, што, адмовіўшы яму ў выкліку ў суд сьведкаў яго абароны, дзяржава парушыла ягоныя правы, прадугледжаныя названым артыкулам. Камітэт палічыў неналежным чынам абгрунтаванымі высунутыя прэтэнзыі. У прыватнасьці, адзначаеца, што “аўтар не прывёў неабходных тлумачэньняў ні пра тое, хто зьяўляўся сьведкамі, ні пра тое, якім чынам іхныя сьведчаньні зьмянілі б вынікі судовага разьбіральніцтва.” Таксама заўважана, што аўтар паведамленьня “не патлумачыў, якім чынам быў парушаны арт. 26″ МПГіПП. І, зыходзячы з недастатковай абаснаванасьцю скаргі, Камітэт ААН прыйшоў да высновы, што «пададзеныя яму матэрыялы, у тым ліку запісы слуханьняў у судзе, не даюць падставаў меркаваць, што мела месца парушэньне бесстароннасьці суду ці прынцыпу роўнасьці спаборных магчымасьцяў, альбо справядлівасьці суду ў той ці іншай форме». А што тычыцца артыкулаў 2, 19, 26, у парушэньні якіх Сяргей Каваленка таксама абвінавачваў беларускія ўлады, дык, на думку сябраў КПЧ ААН, інфармацыя, якую паведаміў актывіст, не зьяўляецца абгрунтаваньнем ягонага сьцьверджаньня аб парушэньні ягоных правоў. Так, напрыклад, камітэт не падвергнуў сумневу тое, што вывешваючы сьцяг на ялінку, Сяргей Каваленка такім чынам публічна выказваў свае палітычныя погляды, але адзначыў, што, згодна з нормамі пакту, свабода выказваць свае думкі можа мець абмежаваньні, неабходныя для забесьпячэньня грамадзкага парадку.

У сукупнасьці, паколькі Сяргей Каваленка не растлумачыў у дастатковай ступені свае сьцьверджаньні для мэтаў прыймальнасьці, камітэт прыняў рашэньне прызнаць ягоны зварот у КПЧ ААН недастакова абгрунтаваным і «непрыймальным у адпаведнасьці з артыкулам 2 Факультатыўнага пратаколу».

З арыгіналам рашэньня КПЧ ААН аб непрыймальнасьці прадстаўленай на разгляд скаргі можна азнаёміцца тут.

P/S

З дадатковымі тлумачэньнямі ад ПЦ “Вясна” па факце адпаведнай публікацыі на сайце spring96.org можна азнаёміцца – тут.

Паводле vitebskspring.org,
Падрыхтаваў Алесь Вольны,
Беларускі Праўны Партал,
by.prava-by.info

14 thoughts on “Скарга Сяргея Каваленкі ў Камітэт ААН па правах чалавека – не прайшла працэдуру прыймальнасьці (далучаны дакумэнт)”

  1. Камітэт ААН па правах чалавека дзейнічаў прафэсыйна, строга ў межах прапісаных Факультатыўным пратаколам да МПГіПП працэдураў. Ён ня мог разглядаць сьцьверджаньні, выкладзеныя ў паведамленьні Сяргея Каваленкі, без атрыманьня дастатковых фактычных і праўных падставаў для прызнаньня адзначанага паведамленьня прыймальным.

  2. Леонид Судаленко says:

    Из текста решения видно, что Комитет признал жалобу неприемлемой по статье 2 Факультативного протокола. Фактически Комитет по правам человека констатировал отсутствие юридических аргументов в поддержку событий, изложенных в жалобе.

    Известно, что Комитет по правам человека может рассматривать индивидуальную жалобу по существу только в том случае, если сначала дело объявляется приемлемым. Хотя в настоящее время решение о приемлемости дела обычно принимается в то же время, что и возможное решение по существу.

    Комитет по правам человека применяет статью 2 Факультативного протокола для объявления дел неприемлемыми вследствие отсутствия достаточных доказательств. Например, если автор не приводит достаточной фактической информации и юридических аргументов в поддержку своих обвинений, тогда Комитет объявляет сообщение неприемлемым в соответствии со статьей 2.

    Этот подход применяется, когда обвинения автора по существу связаны с оценкой фактов, доказательств и вопросов внутреннего законодательства судами и автор не предоставляет фактов и аргументов для демонстрации того, почему оценка внутренних судов повлекла за собой нарушение Пакта, обычно права на справедливое судебное разбирательство (статья 14).

    Чтобы избежать объявления дела неприемлемым на указанных выше основаниях каждый автор должен, прежде чем подавать сообщение, обратить особое внимание на рассмотрение своих претензий к судебному разбирательству с точки зрения Пакта, вместо того, чтобы повторять вопросы, связанные с фактами, доказательствами или с внутренним законодательством, которые были представлены в суде.

    Таково мое краткое видение этой проблемы.

  3. Людмила Ульяшина says:

    Дорогие коллеги,
    спасибо за начало обсуждения этого резонансного дела.
    В нём интересна, как правовая составляющая конкретного решения, так и вопрос – возлагаются ли на правозащитников, работающих в сфере защиты свободы слова, ассоциаций, собраний особые требования по обоснованию правовой позиции по таким делам?

    Было бы очень хорошо услышать мнение наших опытных ветеранов.
    Сейчас идет обучение новых групп, Ваши комментарии помогут при подготовке будущих обращений.

    Хотела бы задать провокационный вопрос:

    Насколько видно из решения Комитета, С. Коваленко не был представлен адвокатом.
    Если так, то насколько справедливо требовать у человека, который не имеет юридического образования, отклонять жалобу на основании статьи 2 Факультативного протокола?

    Мы помним, какими лаконичными были первые жалобы в Комитет от Беларуси.

    Если судить о позиции Коваленко, как она изложена в решении Комитета, на мой взгляд, совершенно понятно, в чём, с точки зрения автора, заключалось, например, нарушение права на свободу выражения мнения. “Бело-красно-белый флаг использовался в качестве национального флага Беларуси в 1991−1994 годах, и в настоящее время считается историческим символом страны. Автор заявляет, что флаг не является запрещённым и имеет для него священное значение. Вывесив его на ели, автор хотел тем самым выразить свои политические взгляды.” Он пояснил, что является “членом Консервативной христианской партии Белорусского национального фронта.”

    Кстати, сам Комитет, по существу перешёл к оценке правовой позиции по существу, указав:
    “…Комитет отмечает далее, что в соответствии с пунктом 3 а) и b) статьи 19 Пакта право на свободу выражения мнений может подвергаться определенным ограничениям, в том числе ограничениям, необходимым для охраны общественного порядка (ordre public).”

    Коллеги, что Вы думаете по этому поводу?

  4. Aleh Mackievic says:

    Арт. 2 Факультатыўнага пратаколу я б параўнаў з сваеасаблівым падводным камянём, на які натыкаецца шмат хто з заяўнікоў (і я гэта рабіў таксама)) Які таксама выкарыстоўвае ў сваіх мэтах дзяржава Беларусь з мэтай “легальна” адбіць скаргі. У маім апошнім паведамленьні ў групу па пэтыцыях я паведаміў у адказ на допіс Беларусі, што “Государство Беларусь, делая замечания относительно приемлемости сообщения……, преследует цель скрыть нарушение права. Это следует из того, что государству Беларусь, без сомнения, знакома устоявшаяся практика Комитета относительно оценки жалоб в порядке надзора как неэффективного средства правовой защиты. Тем не менее, государство Беларусь продолжает убеждать Комитет в необходимости соблюдения национального законодательства, не отвечающего в этой части требованиям ст. 2 Факультативного протокола к МПГПП.”

    Што тычыцца правакацыйнага пытаньня паважанай сп. Людмілы, думаю, дзеяньні Камітэта цалкам абгрунтаваныя з праўнага пункту гледжаньня. Гэта значыць, справядлівыя. Бо дадатковая градацыя паведамленьняў на тыя, што прадстаўленыя адвакатамі, і тыя, што імі не прадстаўленыя (для мэтаў прымальнасьці) стварыла б двайны падыход да крытэраў прымальнасьці, што, здаецца, недапушчальным.

    Мне думаецца, што ў паведамленьні С. К. быў адзіны рэальны шанец пераадолець арт. 2 ФП: давесьці Камітэту, што адсутнасьць у судзе сьведкаў зь яго боку была роўная адмове ў правасуддзі або менавата гэта (адсутнасьць сьведкаў) прывяло да абвінаваўчага выраку. Адпаведна, думаю, у паведамленьні трэба было спасылацца на парушэньне п. 3 е) арт. 14 Пакту.

  5. Леонид Судаленко says:

    Возьму на себя смелость прокомментировать вопросы и рассуждения Л. Ульяшиной.

    Действительно, наши первые жалобы в КПЧ ООН были не только лаконичными, они писались как кассационные жалобы (Дело №226/2003; №1274/2004; №1354/2005 и др.). По всем этим жалобам Комитет установил нарушения, иногда даже те, о которых мы в жалобах не просили, просто описывали ситуацию. В одном из таких дел КПЧ ООН даже рекомендовал Правительству Беларуси изменить президентский Декрет, о чем я, как правозащитник, готовивший жалобу в то время даже не догадывался…

    По моему мнению, этому явилась причина малого количества жалоб в КПЧ ООН с Беларуси в то время. Сейчас, когда жалоб достаточно, группа по новым сообщениям и ходатайствам предъявляет повышенные требования – по отказу в проведении мирного собрания, например, просит прислать заявку в горисполком на массовое мероприятие. Просит жалобы в национальные суды, что бы убедится, что автор на национальном уровне обжаловал именно те нарушения, о которых говорит в жалобе и прочее.

    Таким образом, считаю, что в настоящее время к жалобам из Беларуси будут предъявляться “повышенные” требования, вне зависимости от того, представлен автор жалобы правозащитником или адвокатом или нет. Обоснование правовой позиции, в том числе и с точки зрения философии является непременным условием для успешной регистрации жалоб. Мое мнение подкреплено статистикой – за последний год КПЧ ООН рассмотрел 5 новых жалоб, подготовленных нашей организацией и зарегистрировал 9 новых сообщений. Срок между подачей жалобы и ее регистрацией порой составлял менее 45 дней.

    Что касается конкретно дела Сергея Коваленко, лично я вижу “нетрадиционный” подход к нему со стороны КПЧ ООН. С момента подачи жалобы до момента решения прошло буквально несколько месяцев. Вопрос – почему этому делу было повышенное внимание? На той же сессии было рассмотрено и мое дело по событиям 2008 года, т.е. оно рассмотрено в порядке очередности. Дело Коваленко рассмотрено вне очереди! Почему?

    Думаю, что если бы Коваленко просто постоял возле елки с флагом и впоследствии был за это наказан, КПЧ ООН непременно бы установил нарушение статьи 19 Пакта. Видимо эксперты посчитали, что “лазание” по елке представляло угрозу не только жизни и здоровью самого автора, но и правам и свободам других граждан, гуляющих возле елки. Собственно, об этом и идет речь в решении о неприемлемости.

  6. людмила says:

    Уважаемые Олег, Леонид,

    спасибо за блестящие комментарии, включая исторический и правовой контекст!

    Совершенно согласна с тем, что требования к жалобам из Беларуси растут. В этом, думаю, “виноваты” авторы последних обращений, которые сегодня являются, конечно, экспертами в области международно-правовой защиты.

    Гарри Петрович пишет: Сергей вполне может обратиться в Комитет еще раз, более подробно описав имевшие место нарушения его прав, и эта жалоба будет рассмотрена и, возможно, решение будет принято в его пользу. Я бы рекомендовал ему обратиться для составления жалобы к квалифицированному правозащитнику, имеющему опыт составления сообщений в Комитет по правам человека ООН.

    Как вы считаете, коллеги, возможно ли это? Необходимо ли? Что думают наши витебские коллеги?

    С уважением

    Л.

  7. Aleh Mackievic says:

    Абсалютна згодны зь Леанідам. Аргумэнтаваць неабходнасьць улазаньня на вярхушку навагодняй ёлкі з мэтай выявіць свае перакананьні – справа амаль непад’ёмная, бо ў выпадку з С. К. абмежаваньне ў выглядзе аховы грамадзкага парадку падаецца законным і неабходным.
    Напэўна, для прымальнасьці патрэбны нейкі форс-мажор)) Кшталту: каб ня ўлез на ель – сьцяг як нацыянальная рэліквія зьнік бы назаўсёды))
    Думаю, каб стаяў Сяргей са сьцягам пад ёлкай – праблемаў з прымальнасьцю паведамленьня не было б у прынцыпе.

  8. Alaksiej says:

    Паважаная Людміла, Алег, Леанід, калегі,
    дзякуй за вашыя заўвагі й выказваньні. Паспрабую выказаць некаторыя свае думкі ў кантэксьце пазначанай тэматыкі.
    Пытаньня прыймальнасьці зваротаў

    Мне прадстаўляецца, што пытаньне прыймальнасьці – гэта абавязковая для ўсіх заяўнікоў у КПЧ ААН працэдура, без аніякага выключэньня (з адвакатам альбо без).

    Яна неабходная для таго, каб Камітэт ААН па правах чалавека мог разглядаць індывідуальныя скаргі па сутнасьці ў межах сваіх праўных кампэтэнцыяў і паўнамоцтваў, задачаў далейшай імплемэнтацыі міжнародных стандартаў права ў камунікацыі з Краінамі-Удзельніцамі Міжнароднага Пакту аб грамадзянскіх і палітычных правах.

    Дадзеная працэдура скіраваная на правільнае разуменьне заяўнікамі й адпаведнае карэктнае (дастаткова абгрунтаванае й поўнае) прадстаўленьне імі ў сваіх паведамленьнях у Камітэт фактаў меркаваных парушэньняў з боку дзяржаваў нормаў МПГіПП.

    Неабходнасьць адпаведнай аргумэнтацыі

    Як вядома, у сувязі з тым, што Камітэт не дае ацэнкі аргумэнтацыі й высновам нацыянальных судоў у межах дзейснага ў Краінах-Удзельніцах нутранага заканадаўства (акрамя нормаў Пакту), ён патрабуе ад заяўнікоў (грамадзянаў гэтых краінаў) акцэнту на апісаньні ў зваротах канкрэтных фактаў парушэньня міжнароднага стандарту права з боку дзяржавы. Гэта неабходна, каб мець магчымасьць аб’ектўна ацаніць абгрунтаванасьць высунутых прэтэнзыяў з боку заяўніка з пункту гледжаньня парушэньня агульнапрызнаных нормаў міжнароднага права ў галіне правоў чалавека й абавязальніцтваў Дзяржаў-Удзельніцаў па падпісанай імі міжнароднай дамове (МПГіПП).

    Калі такіх зьвестак нестае, альбо яны адсутнічаюць, Камітэт проста не ў стане выканаць сваю функцыю.

    Таму дадзеныя патрабаваньні неабходныя для КПЧ ААН як квазісудовай міжнароднай інстанцыі, якая абавязаная зьдзяйсьняць даручаныя ёй функцыі адносна Міжнароднага Пакту строга ў межах і на падставе Факультатыўнага пратаколу да МПГіПП.

    Адносна дапрацоўкі паведамленьня

    Што тычыцца меркаваньня Гары Паганяйла, агучанага тут Людмілай Ульяшчнай, адносна падрыхтоўкі новага паведамленьня ў КПЧ ААН ад імя Сяргея Каваленкі, дык яго, сапраўды, неабходна імкнуцца падрыхтаваць з улікам неабходных канкрэтных парадаў з боку экспэртаў права ў галіне міжнародна-праўнай абароны.

    Думаецца, дапрацоўку дадзенага індывідуальнага паведамленьня ў КПЧ ААН можна й добра было б зрабіць праваабаронцам (верагодна зь Віцебску) пасьля прадметнага экспэртнага абмеркаваньня адпаведнага першапачатковага звароту (недапушчанага Камітэтам да разгляду па сутнасьці) з канчатковым унясеньнем у яго адпаведных правак. Абмеркаваньне можна правесьці на форуме Беларускага Праўнага Парталу (як гэта ўжо пасьпяхова практыкавалася раней, напрыклад у дачыненьні да скаргі Каратчэнкі – http://by.prava-by.info/sf-forum?forum=4&topic=9&page=1&tp=2, гл. дакумэнт тут: http://by.prava-by.info/archives/92).

    Для гэтага, як бачыцца, пажадана было б атрымаць сам першапачатковы дакумэнт (на “скрыню для дакумэнтаў” на форуме BLP – http://by.prava-by.info/sf-forum?forum=6&page=1 ці на wwbpp@gmail.com), згода аўтара прадставіць яго для абмеркаваньня й дапрацоўкі, наяўнасьць канкрэтнага праваабаронцы ці адвакату, якія б непасрэдна працягнулі прапанаваныя камунікацыі з групай экспэртаў і давялі дадзеную працу да лягічнага выніку (да падачы ў КПЧ ААН і выніковага разгляду паведамленьня па сутнасьці).

    З павагай,
    АЛ

  9. Aleh Mackievic says:

    Вось яшчэ якая думка прыйшла. Шмат што залежыць ад мадэляў паводзінаў, якія прынятыя ў грамадзтве, ад яго праўнай культуры, заснаванай на мэнталітэце. Іншымі словамі, успрыманьня ў сьвядомасьці. Што такое “улез на елку са сьцягам, жадаючы выказаць свае перакананьні” у параўнаньні з учынкам І. Ціцянкова, які гэты самы сьцяг драў на кавалкі на даху Дому Ураду, не чакая зацьверджаньня вынікаў рэфэрэндуму? А нічога, ніякага складу злачынства тут няма. Для мяне асабіста ўчынак Сяргея легалізуецца дзеяньнямі ўлады па зьнішчэньні нацыянальных сымбаляў. І ніякіх перашкодаў для грамадзкага парадку тут няма, зыходзячы з мардабою, які ўлады чыняць апазыцыі ўжо 19 год.

  10. Лаборатория ESHRA says:

    Среди участников обсуждения этого дела выражена позиция, что С. К. может обратиться в Комитет ещё раз, более подробно описав имевшие место нарушения его прав, и эта жалоба будет рассмотрена и, возможно, решение будет принято в его пользу.

    Представляем мнение экспертов направления правовых исследований Программы “Международное право для защиты общественных интересов” Сети Домов прав человека (в частности Лаборатории экспертной поддержки правозащитной деятельности):

    Сообщение признано неприемлемым по статье 2 Факультативного протокола.

    Эта статья ставит три условия:
    1) Сообщение направлено в отношении государства-участника Пакта. Это условие автором соблюдено.
    2) Автор находится под юрисдикцией этого государства. Этот никем не оспаривается.
    3) Автор является жертвой нарушения права по Пакту. И вот в этом камень преткновения.

    Получается, что Комитет при определении приемлемости, рассмотрев кратко (имплицитно) сообщение по существу, сразу увидел: автор не является жертвой нарушения данным государством-участником какого-либо из прав, изложенных в Пакте.

    Такая трактовка, по сути, исключает, повторное обращение. Если бы сообщение было признано неприемлемым по процедурным вопросам (напр., отсутствие доверенности), то была бы другая ситуация. Но если Комитет уже рассмотрел суть сообщения при определении приемлемости, то дело является уже рассмотренным. Автор уже представил свое сообщение и слабо его аргументировал (хотя у него была такая возможность), при этом недостаточно обосновал для целей приемлемости. И повторная подача жалобы, скорее всего, будет расценена как злоупотребление правом по статье 3 ФП.

    Поэтому перспектива подачи повторного обращения в Комитет по этому делу – под большим вопросом.

    Хотелось бы услышать мнение других коллег по этому поводу.”

  11. людмила says:

    Коллеги, хочу поприветствовать экспертов Лаборатории, поблагодарить за участие в дискуссии и за те правовые аргументы, которые предложены для обсуждения!

    Есть ли другие мнения о возможности подать “новую”, “улучшенную” жалобу по этому делу и вообще при вынесении решения по таким основаниям?

    И ещё – если совсем упростить ситуацию – то Комитет не дал возможности развить “жертве” свои аргументы в будущем, рассмотрев дело по существу уже сейчас, на этапе приемлемости.

    Важно отметить, что статья 2 Факультативного протокола должна рассматриваться и толковаться с учетом положений статьи 1, в которой ключевыми словами для рассмотрения вопроса о приемлемости являются “…лиц(а), которые утверждают, что они являются жертвами…”

    “Утверждение” – это достаточно тонкая и оценочная вещь. Я уже писала, что в данном деле, даже в изложении его Комитетом, мне позиция заявителя не кажется совершенно голословной.

    Алесь, я согласна с Вами – было бы интересно познакомиться с оригиналом жалобы, если жертва даст на это согласие.
    Интересно бы узнать также, были ли похожие случаи, в которых Комитет признавал “утверждение” явно голословным на этапе приемлемости? Где можно ознакомиться с такими делами?

    Очевидно, что на решение Комитета повлияли и какие-то другие факторы, в том числе и фактические обстоятельства, поведение жертвы, общественная опасность и т.д. – на это обратили внимание уже Олег и Леонид.

    И все-таки, даже при подобного рода обстоятельствах, наверное, можно избежать такого поворота, если понимать “утверждение жертвы” как “обоснованное утверждение жертвы”.

    С уважением

    Л.

  12. praunik says:

    Лаборатория ESHRA: Такая трактовка, по сути, исключает, повторное обращение. ….Но если Комитет уже рассмотрел суть сообщения при определении приемлемости, то дело является уже рассмотренным….И повторная подача жалобы, скорее всего, будет расценена как злоупотребление правом по статье 3 ФП.

    Усё ж гэта меркаваньне (прыпушчэньне, здагадка, гіпотэза) паважаных экспэртаў з ESHRA. Ці былі рэальныя сытуацыі, калі заяўнікам адмаўлялі ў паўторным паведамленьні, спасылаючысь на арт. 3 ФП? А ў тым выпадку, калі заяўнік будзе скардзіцца на парушэньне іншага права ў паўторным паведамленьні, а самі факты застануцца тымі ж, як быць? А калі заяўнік напіша новае паведамленьне, апісаўшы парушэньне таго ж самага права, дадаўшы новыя факты? Тут як?

    Я схільны думаць што разгляд Камітэтам справы “па сутнасьці” на этапе прыймальнасьці азначае рашэньне адносна канкрэтнага апісанага парушэньня права і ўвязаных з гэтым парушэньнем фактаў. Таму, лічу, варта спрабаваць пісаць паўторнае паведамленьне. Толькі хаця б таму, каб ведаць, што думае з гэтай нагоды сам Камітэт.

    Усім мая глыбокая павага. :)

  13. Alaksiej says:

    Некаторыя меркаваньні ад Леаніда Судаленкі, Аляксея Лапіцкага і Юрыя Жыдовіча, якія не адлюставаныя тут у камэнтарах да разглядаемага артыкула, можна ўбачыць на адкрытым форуме па тэме “Праблема непрыймальнасьці ў КПЧ ААН скаргі Сяргея Каваленкі” (гл. спасылку – http://by.prava-by.info/sf-forum?forum=4&topic=60&page=1&post=201#p201)

  14. Alaksiej says:

    Калегі, дзякуй за цікавыя меркаваньні. Тут, калі дазволіце, мае разважаньні, у тым ліку (часткова) і адносна верагоднай будучай аргумэнтацыі.

    У сувязі з ужо выказаным лічу неабходным адзначыць, што непасрэдна закранутая Людмілай Ульяшынай “абаснаванасьць сьцьверджаньняў ахвяры” зьяўляецца, на маю думку, неабходнай. Гэта найважнейшы складнік пасьпяховага паведамленьня ў КПЧ ААН. Асабліва гэта важна для праходжаньня працэдуры прыймальнасьці паведамленьня ў выпадкаў, калі парушэньне права, ў некаторых ягоных аспэктах, можа быць падвергнута сумневу альбо абвергнута, тым больш, калі верагодна існаваньне недакладнага разуменьня сытуацыі альбо яўна не праглядаюцца істотныя для аб’ектыўнай ацэнкі “прапанаванага ахвяраю сьцьверджаньня” абставіны.

    Акрамя таго, тут, як і ў выпадку з пачатковай непрыймальнасьцю Камітэтам справы “Каратчэнка супраць Беларусі” (Гомель, – http://by.prava-by.info/sf-forum?forum=4&topic=9&page=1&tp=2, гл. дакумэнт тут: http://by.prava-by.info/archives/92), калі наўпростая ахвяра парушанага права Карняенка (разам з Мілінкевічам) пачаткова не фігуравала ў якасьці непасрэднага заяўніка ў паведамленьні (у далейшым гэта было выпраўлена) – новае верагоднае паведамленьне, безумоўна, неабходна складаць ад імя самога Сяргея Каваленкі (то бок ад самой ахвяры). І гэта, зразумела, можна зрабіць толькі пры ягоным непасрэдным удзеле й садзеяньні, бо (я тут цалкам згодзен зь Людмілай Ульяшянай і Леанідам Судаленкам) неабходна атрымаць згоду пацярпелага ды атрымаць ад яго пачатковы дакумэнт для абмеркаваньня й дапрацоўкі. Спрабаваць жа падрыхтаваць і падаць новую, больш абгрунтаваную скаргу ў КПЧ ААН ад імя ахвяры, Сяргея Каваленкі, пры атрыманьні агонай згоды, прадстаўляецца адзіна магчымым і неабходным.

    У такіх варунках праўнае абгрунтаваньне сытуацыі варта будзе рабіць з улікам пазыцыі пацярпелага, тых матываў, якія прымусілі яго да такога ўчынку, тых грамадзка-палітычных і праўных абставінаў, у якіх дадзены дэманстратыўны акт адчайнага супраціву й публічнага пратэсту быў зьдзесьнены. Гэта магло б дапамагчы аб’ектыўна раскрыць рэальную карціну з наяўнымі правапарушэньнямі грамадзка-палітычных правоў і свабодаў, а таксама сутнасьць непасрэдна выкладаемых у звароце фактаў з пункту гледжаньня парушэньня канкрэтных нормаў МПГіПП. Якія гэта нормы і на якіх зь іх варта зрабіць акцэнты – было б добра вызначыцца дадаткова разам. Ад гэтага будзе залежыць і правільнасьць далейшай праўнай аргумэнтацыі, і дакладная пастаноўка неабходных акцэнтаў у паведамленьні, такім чынам, каб Камітэту сталі відавочнымі й зразумелымі прапанаваныя ў паведамленьні “сьцьверджаньні ахвяры”.

    І тут, думаю, можна было б пайсьці ад абратнага – задацца пытаньнем, якое права ў вывучаемых абставінах (а іх, сапраўды, неабходна яшчэ дакладна вывучыць і прадставіць у паведамленьні ў даходлівай форме) Камітэт рэальна можа прапанаваць дзяржаве (у выпадку задавальненьня скаргі), каб узнавіць пацярпеламу, ягонае парушанае права? Свабодна залазіць на любую сьвяточную гарадзкую Ялінку зь любым сьцяга…? – Наўрадці. Мець рэальную магчымасьць для іншых мірных сродкаў публічнага выказваньня сваіх перакананьняў, публічнай дэманстрацыі свайго рашучага пратэсту, а таксама права свабодна й без страху (быць безпадстаўна арыштаваным на вуліцы) публічна карыстацца незабароненай гістарычна-нацыянальнай сымболікай як сымбалем любові да краіны, абвешчанай і Канстытуцына замацаванай ейнай незалежнасьці? – Безумоўна, так! Мець, у выпадку парушэньня гэтага права, усе гарантыі эфэктыўных сродкаў праўнай абароны для ягонага узнаўленьня? – Падаецца, што так. Іначай і быць ня можа…

    Таму, сытуацыя з такой спрэчнай і верагодна парушаючай існуючы грамадзкі правапарадак, абранай Сяргеем Каваленкам формаю выказанага ім грамадзка-палітычнага пратэсту, мірнага пікетаваньня ў незвычайнай форме (арт. 21 МПГіПП, дарэчы), якая робіць максымальна заўважным і на пэўны час недасяжным для рук міліцыянтаў сьвяты для кожнага беларуса бела-чырвона-белы сьцяг, які сымбалізуе барацьбу за свабоду й незалежнасьць краіны, а таксама робіць заўважным і публічным дадзеную дэманстрацыю для шырокага грамадзтва – павінна быць ясна й недвухсэнсоўна прадстаўленая Камітэту ў якасьці вымушанага акту адчайнага супраціву ў адказ на той неправамерны й ганебны стан, у якім па наўпростай віне дзяржавы знаходзіцца (пасьля непрызнаных вынікаў нелегітымнага рэфэрэндуму) сёньня ў Беларусі (што важна – быццам бы фармальна незабароненая!) бела-чырвона-белая нацыянальна-гістарычная сымболіка ды ўсе ейныя прыхільнікі, апанэнты дзейснага рэжыму, грамадзяне-патрыёты сваёй, у будучыні цалкам дэмакратычнай і праўнай, сувэрэнай і незалежнай, эўрапейскай Беларусі.

    Дадзеная, быццам бы абсурдная ды (я упэўнены) не да канца зразумелая Камітэтам акцыя (ну навошта камусьці ў Беларусі вешаць на афіцыйную сьвяточную ялінку «незабаронены сьцяг», парушаючы пры гэтым грамадзкі правапарадак?) – можа й павінна разглядацца толькі ў абавязковым і непарыўным кантэксьце з абставінамі палітычных рэпрэсыяў, у якіх гэта ўсё адбывалася (!). Перакананы, што ў ясна прадстаўленай Камітэту, створанай кіруючым рэжымам у Беларусі сытуацыі, выключна неправамернай, парушаючай усе агульна прызнаныя нормы міжнароднага права ў галіне правоў чалавека ды канстытуцыйныя нормы, у якой любая публічная дэманстрацыя нязгоды з дыскрымінацыйным станам і падаўленьнем свабоды слова, паўсюдным татальным перасьледам за гістарычна-нацыянальныя сымбалі ва ўмовах манаполіі на СМІ і поўнай забароны на мірныя сходы (дэманстрацыі й пікетаваньні) становіцца абсалютна недапушчальнай і практычна немагчымай – падобная вымушаная акцыя пратэсту зь дзівацкай, быццам бы алягічнай, адразу пераўтвараецца ў зразумелы й цалкам вытлумачальны, вымушаны крок мірнага супраціву, а таксама ясны й гучны з пункту гледжаньня абароны права на свабоду перакананьняў і гістарычна-нацыянальных сымбаляў незалежнасьці Беларусі…, публічны грамадзянскі ўчынак.

    Дзякуй,
    АЛ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>